Χαρτογράφηση Ελληνικών Εκλογικών Αποτελεσμάτων 2009-2015

Abstract

Η πρώτη τριαντακονταετία της Γ΄ Ελληνικής Δημοκρατίας αναντίρρητα χαρακτηρίζεται ως περίοδος διαρκούς εσωτερικής σταθερότητας με σοβαρή αντίσταση σε κλυδωνισμούς και αναταράξεις. Έτσι, παρά την πόλωση που προκάλεσε το Δικομματικό Σύστημα και οι διαδοχές ΠΑ.ΣΟ.Κ. – Ν.Δ. στον κυβερνητικό θώκο διατηρήθηκε η συμμόρφωση στους Δημοκρατικούς Θεσμούς και η διατήρηση της σταθερότητας στους άξονες της κοινωνίας και του πολιτικού συστήματος. Παρά ταύτα, η άφιξη της δημοσιονομικής κρίσης στη χώρα, η οποία επέφερε τεκτονικές αλλαγές στην οικονομία και κατ’ επέκταση στην ίδια την κοινωνία, προκάλεσε την πλήρη ανατροπή του υφιστάμενου πολιτικού κλίματος. Για πρώτη φορά, παρατηρείται «κύκνειο άσμα» του Δικομματισμού στις εκλογές του 2009, ενώ στην συνέχεια συντελείται βαθιά εσωτερική και εκλογική κρίση στα παραδοσιακά κόμματα εξουσίας που συναρτησιακά επέφερε την ανάδειξη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. σε κόμμα εξουσίας. Ταυτόχρονα, εξετάζοντας κανείς την πολιτική σκηνή της ταραχώδους περιόδου, παρατηρεί ριζικές μεταβολές και στα «μικρά κόμματα» που διαμόρφωσαν κι αυτές αναλογικά το πολιτικό τοπίο. Σκοπός του παρόντος πονήματος είναι η χαρτογράφηση των Εθνικών Εκλογών 2009 – 2015. Καταρχάς , παρουσιάζεται σύντομα η ιστορία και ιδεολογία των κομμάτων – πρωταγωνιστών ως τις Εθνικές Εκλογές του 2009 ως απαραίτητη ιδεολογική γέφυρα για την ανασκόπηση των Κυβερνήσεων και των επιμέρους Κομματικών τακτικών που σχημάτισαν τον εκλογικό χάρτη, από το 2009 ως το 2015. Στη συνέχεια, κατόπιν της εξέτασης των Βουλευτικών Εκλογών, εξετάζεται η Γεωγραφία της Ψήφου, με έμφαση στη διάσταση της επανεκλογής, της οικονομικής ψήφου καθώς της κινητικότητας της ψήφου. Τέλος, εξάγονται συμπεράσματα ως προς την πορεία του Κομματικού Συστήματος στη χώρα και επιχειρείται μια αθροιστική πολιτική αποτίμηση της εξεταζόμενης περιόδου