Διαφορές μεταξύ ασθενών Stemi και N Stemi που αντιμετωπίστηκαν στο Γενικό Παναρκαδικό Νοσοκομείο Τρίπολης κατά τη χρονική περίοδο 2012 - 2016

Abstract

Εισαγωγή: Αν και η θνητότητα από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου (ΟΕΜ) έχει μειωθεί κατά περίπου 30% την τελευταία δεκαετία, οι αιφνίδιοι θάνατοι στην Ελλάδα από καρδιαγγειακές νόσους ανέρχονται σε περίπου 30.000. Επειδή το ΟΕΜ προσβάλλει άτομα που βρίσκονται στην παραγωγική ηλικία, οι ψυχοκοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις είναι καταστροφικές. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η διερεύνηση των διαφορών μεταξύ των ασθενών με Stemi και N. Stemi αναφορικά με τα δημογραφικά τους στοιχεία και τους παράγοντες κινδύνου εμφάνισης της νόσου.

Μεθοδολογία: Πρόκειται για μία αναδρομική μελέτη επιπολασμού. Στη μελέτη συμπεριλήφθηκαν όλοι οι ασθενείς με οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου με (STEMI) και χωρίς ανάσπαση ST (NSTEMI) που νοσηλεύτηκαν στην καρδιολογική ΜΕΘ και καρδιολογική κλινική του Γενικού Παναρκαδικού Νοσοκομείου Τρίπολης τα έτη 2012 - 2016. Αποτελέσματα: Το δείγμα της μελέτης αποτέλεσαν 701 ασθενείς ηλικίας 68,6 ετών, εκ των οποίων 533 (76%) ήταν άνδρες, 675 (96,3%) είχαν Ελληνική εθνικότητα και 393 (56,1%) έμεναν σε πόλη. Όσον αφορά τη διάγνωση, 428 (61,1%) ασθενείς είχαν STEMI και 273 (38,9%) είχαν NSTEMI. Συνολικά, 51 (7,3%) ασθενείς είχαν ιστορικό στεφανιαίας νόσου, 12 (1,7%) οικογενειακό ιστορικό πρώιμης στεφανιαίας νόσου, 197 (28,1%) σακχαρώδη διαβήτη, 352 (50,2%) υπερλιπιδαιμία, 396 (56,5%) αρτηριακή υπέρταση, 235 (33,5%) καπνιστές, 62 (8,8%) ήταν παχύσαρκοι, 80 (11,4%) έκαναν καθιστική ζωή και 45 (6,4%) είχαν άγχος. Στη ΜΕΘ εισήχθησαν 455 (64,9%) ασθενείς, ενώ οι ασθενείς νοσηλεύτηκαν στη ΜΕΘ 0,7 ημέρες, στην κλινική 0,9 ημέρες και συνολικά 1,5 ημέρα. Επιβίωσαν 650 (92,7%) και διακομίσθηκαν 302 (43,1%) ασθενείς. Οι ασθενείς με NSTEMI σε σχέση με εκείνους με STEMI ήταν σημαντικά πιο πιθανό να μένουν σε πόλη (61,5% έναντι 52,6%, p<0,05), να έχουν ιστορικό στεφανιαίας νόσου (9,9% έναντι 5,6%, p<0,05), είχαν σημαντικά μεγαλύτερη διάρκεια νοσηλείας στην κλινική (1,2±1 έναντι 0,7±0,9 ημέρες, p<0,05), σημαντικά μεγαλύτερη διάρκεια νοσηλείας συνολικά (1,6±0,9 έναντι 1,4±0,8 ημέρες, p<0,05) και σημαντικά μεγαλύτερη επιβίωση (96,3% έναντι 90,4%, p<0,05). Οι ασθενείς με STEMI σε σχέση με εκείνους με NSTEMI ήταν σημαντικά πιο πιθανό να έχουν υπερλιπιδαιμία (54,4% έναντι 43,6%, p<0,05), να είναι καπνιστές (36,2% έναντι 29,3%, p<0,05), είχαν σημαντικά μεγαλύτερη διάρκεια νοσηλείας στη ΜΕΘ (0,9±0,6 έναντι 0,5±0,7 ημέρες, p<0,05) και ήταν σημαντικά πιο πιθανό να διακομιστούν (49,3% έναντι 33,3%, p<0,05). Συμπεράσματα: Ο υψηλός αριθμός τροποποιήσιμων παραγόντων κινδύνου εξακολουθεί να αποτελεί αιτία ανησυχίας και πρόκληση που πρέπει να αντιμετωπιστεί, δεδομένου ότι ο καλύτερος έλεγχος των παραγόντων καρδιαγγειακού κινδύνου αναμένεται να έχει θετικό αντίκτυπο στη συχνότητα εμφάνισης των στεφανιαίων νοσημάτων και δη του οξέος εμφράγματος του μυοκαρδίου. Για το λόγο αυτό είναι απαραίτητο η πολιτεία να αναπτύξει προγράμματα προαγωγής της υγείας, με τα οποία θα ανιχνεύει εν δυνάμει ανθρώπους που κινδυνεύουν να εμφανίσουν οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου και θα τους βοηθήσουν να αλλάξουν τρόπο ζωής.