Το τραγικό προσωπείο στις παραστάσεις της αρχαιότητας και στην αναβίωση του αρχαίου δράματος στη νεότερη και σύγχρονη Ελλάδα.

Abstract

Η διενεργούμενη έρευνα εξετάζει τη χρήση του τραγικού προσωπείου στις παραστάσεις της αρχαιότητας μέσα από τη μελέτη και ανάλυση των σωζόμενων αρχαιολογικών και φιλολογικών πηγών. Τα ερωτήματα που καλείται να απαντήσει το παρόν πόνημα σχετίζονται στο κύριο μέρος τους με την προέλευση, την κατασκευή, τη μορφή, την εξέλιξη και τη χρήση του τραγικού προσωπείου στο θέατρο της αρχαιότητας, ελληνικής και ρωμαϊκής. Έπειτα παρακολουθεί την αναβίωση του αρχαίου δράματος εν γένει στην Ευρώπη καθώς και στη νεότερη Ελλάδα. Μετά από ένα μεγάλο χρονικό κενό στη χρήση του προσωπείου, η έρευνα επικεντρώνεται στην επανεμφάνισή του στην αναβίωση του αρχαίου δράματος στις Δελφικές Εορτές από τον Άγγελο Σικελιανό και την Εύα Πάλμερ-Σικελιανού το 1927 και 1930 αντίστοιχα. Παράλληλα, διερευνάται η χρήση ή η μη χρήση του μετά τις Δελφικές Εορτές καθώς και στις σύγχρονες παραστάσεις αναβίωσης αρχαίου δράματος. Το θεωρητικό μέρος της έρευνας κλείνει με ένα αμιγώς πρακτικό και καλλιτεχνικό μέρος, το οποίο περιλαμβάνει την πειραματική ανακατασκευή και τη χρήση τραγικών προσωπείων στο πλαίσιο μιας πειραματικής-ερευνητικής παράστασης και μελετά την πρόσληψη από τις ηθοποιούς και από το κοινό.