Δημόσια διοίκηση και οικογενειακή πολιτική στην Ελλάδα: Η περίπτωση της μονογονεϊκότητας

Abstract

Η παρούσα εργασία διερευνά κριτικά, τις υφιστάμενες σχέσεις ανάμεσα στη σύγχρονη Δημόσια Διοίκηση και τις μονογονεϊκές οικογένειες. Με άλλα λόγια, αναζητά τα συγκεκριμένα πλεονεκτήματα και προβλήματα των ασκούμενων κοινωνικών πολιτικών, υπό τις αλλαγές που συντελούνται στα κοινωνικοοικονομικά δρώμενα της χώρας, ειδικότερα σε μια περίοδο που οι κοινωνικές δαπάνες περιστέλλονται και συχνά κυριαρχεί ένας λόγος ηθικοποίησης και στιγματισμού απέναντι σε συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες (π.χ. ηλικιωμένοι, άνεργοι, μονογονείς, χρόνια πάσχοντες). Το βασικό ερώτημα της μελέτης είναι, πώς αντιμετωπίζεται η μονογονεϊκότητα στην Ελλάδα, ειδικότερα σε ζητήματα που άπτονται της σχέσης της με την Κοινωνική/Δημόσια Διοίκηση (εκπροσώπηση, επιδοματική πολιτική, εργασιακά δικαιώματα και παροχές, εκπαιδευτικές ευκαιρίες, θέματα κοινωνικής ένταξης και στιγματισμού). Επιπλέον τεκμηριώνεται, μέσα από πρωτογενές και δευτερογενές εμπειρικό υλικό, η άποψη, ότι η ενίσχυση των μονογονεϊκών οικογενειών, ειδικότερα σε συνθήκες δημογραφικής ξηρασίας και απίσχνανσης, οφείλει να αποτελεί βασικό σκοπό ενός κράτους με κοινωνικό χαρακτήρα. Αυτά τα ζητήματα, δυνητικά αποτελούν προνομιακά πεδία έρευνας και εφαρμογής κοινωνικής πολιτικής προς την κατεύθυνση της προστασίας και της ενσωμάτωσης των μονογονεϊκών οικογενειών, απαντώντας, εν μέρει, σε προκλήσεις που εγείρονται στη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα.