Ανάλυση του μισθολογικού κόστους στους ΟΤΑ Α' Βαθμού. Μελέτη περίπτωσης Δήμου Κατερίνης

Abstract

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση καλείται να διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο μέσα σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον. Οι αλλαγές που συντελέστηκαν με την εφαρμογή του Προγράμματος «Καλλικράτης» και οι επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης, επηρέασαν σε μεγάλο βαθμό τα οικονομικά της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Ο Δήμος Κατερίνης δεν έμεινε ανεπηρέαστος από αυτές τις αλλαγές. Κατά την πενταετία 2011 – 2015 τα έσοδα του Δήμου μειώθηκαν κυρίως λόγω της μείωσης των κρατικών επιχορηγήσεων. Η μείωση των εσόδων του Δήμου επηρέασε και τις δαπάνες, οι οποίες υποχώρησαν σημαντικά. Η μείωση των δαπανών οφείλεται σε μεγάλο βαθμό, στον περιορισμό της βασικότερης ανελαστικής δαπάνης που είναι η μισθοδοσία των υπαλλήλων. Η μείωση της μισθολογικής δαπάνης κατά 24% (2012), οφείλεται κυρίως στην εφαρμογή του Ν4024/2011, αλλά και στη συνταξιοδότηση αρκετών στελεχών του Δήμου. Το στελεχιακό δυναμικό του Δήμου μειώθηκε κατά τη χρονική περίοδο 2011-2015, στερώντας τον έμπειρο προσωπικό στην προσπάθειά αντιμετώπισης των αυξημένων αναγκών που προέκυψαν από τις μεταφερόμενες αρμοδιότητες του «Καλλικράτη» και από τις ολοένα και μεγαλύτερες ανάγκες της τοπικής κοινωνίας λόγω της οικονομικής κρίσης. Μέσα σε αυτούς τους δυσμενείς όρους, ο Δήμος θα πρέπει στο επόμενο χρονικό διάστημα να καλύψει τη μεγαλύτερη ζήτηση δημοτικών υπηρεσιών (κυρίως κοινωνικών και αναπτυξιακών) με λιγότερους ανθρώπινους και οικονομικούς πόρους, επιδιώκοντας την επίτευξη του μεγαλύτερου δυνατού αποτελέσματος με τη μικρότερη δυνατή δαπάνη. Η επίτευξη υψηλότερων στόχων ως προς τα ίδια έσοδα, ο περιορισμός των δαπανών μέσα από την ορθολογικότερη αξιοποίηση των πόρων του Δήμου, η ποιοτική αναβάθμιση του στελεχιακού δυναμικού, η οργάνωση και ο ανασχεδιασμός των υπηρεσιών, ο σωστός και έγκαιρος προγραμματισμός σε όλα τα επίπεδα, αποτελεί μονόδρομο, προκειμένου ο Δήμος Κατερίνης να πορευτεί προς το βασικό στρατηγικό στόχο, που δεν είναι άλλος από την επίτευξη της βιωσιμότητας του. Η Τοπική Αυτοδιοίκηση θα πρέπει να επιδιώξει το σχεδιασμό ενός αποτελεσματικού, δίκαιου και αποκεντρωμένου φορολογικού συστήματος, με βαρύτητα στους Ιδίους Πόρους, βρίσκοντας τη «χρυσή τομή» μεταξύ κρατικών επιχορηγήσεων και Ιδίων Εσόδων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, για την βέλτιστη λειτουργία της.