Ο ρόλος των κοινωνικών υπηρεσιών στην κοινωνική ένταξη των δικαιούχων ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος. Μελέτη περίπτωσης οι Προνοιακές Δομές του Δήμου Βόλου

Abstract

Tο Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα αποτελεί ένα κοινωνικό «δίκτυ-ασφαλείας» το οποίο στοχεύει τα νοικοκυριά χωρίς επαρκείς πόρους και σε κίνδυνο αποκλεισμού, να μην πέφτουν κάτω από ένα εισοδηματικό ποσοστό αντίστοιχο μιας βάσης αξιοπρεπούς διαβίωσης. Η παρούσα μελέτη αφορά τη διερεύνηση της συμβολής του ελαχίστου εγγυημένου εισοδήματος ως προς την αξιοπρεπή διαβίωση των ωφελούμενων, την επίτευξη της ενεργού ένταξης, της πρόληψης από τη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό υπό το πρίσμα της συνεισφοράς των Κοινωνικών Υπηρεσιών στον Δήμο Βόλου. Αποσκοπεί στην προβολή των σημείων του προγράμματος που χρήζουν βελτίωσης επιχειρώντας την αναζήτηση της βιωμένης εμπειρίας, των στάσεων και των αντιλήψεων των ωφελούμενων αλλά και των επαγγελματιών που δραστηριοποιούνται σε τοπικό επίπεδο. Η έρευνα ακολούθησε την ποιοτική μεθοδολογία με τη χρήση συνεντεύξεων για τη συλλογή των ερευνητικών δεδομένων. Συμμετείχαν οκτώ επαγγελματίες χειριστές των Κοινωνικών Δομών του Τμήματος Προγραμματισμού της Κ.Ε.Κ.Π.Α.-Δ.Ι.Ε.Κ. Δήμου Βόλου, καθώς και οκτώ δικαιούχοι ελαχίστου εγγυημένου εισοδήματος ωφελούμενοι των συγκεκριμένων δομών. Τα αποτελέσματα της έρευνας έδειξαν πως το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα αποτελεί ένα πρώτο εργαλείο εκσυγχρονισμού στον προνοιακό χάρτη της χώρας. Ωστόσο, απαιτούνται ριζικές αλλαγές τόσο στο σχεδιασμό όσο στον τρόπο εφαρμογής του προκειμένου να εκπληρώσει τους στόχους του. Λέξεις-κλειδιά: δικαιούχοι, δίχτυ-ασφαλείας, ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, ενεργητική ένταξη, κοινωνικές υπηρεσίες, κοινωνικός αποκλεισμός, φτώχεια