Κρατική συγκρότηση,συστημικές πιέσεις και συμμαχίες στην Μέση Ανατολή (1979-1995). Οι περιπτώσεις των κρατών της Ιορδανίας, Συρίας, Σαοδικής Αραβίας.

Abstract

Η μελέτη των προσπαθειών και των δυνατοτήτων ενός κράτους να επηρεάζει και να διαμορφώνει το εξωτερικό περιβάλλον του έχει συμβάλλει στην οργάνωση μίας πολυεπίπεδης πραγματικότητας διεθνών σχέσεων. Σε αυτό το πλαίσιο, η διατριβή επιχειρεί να απαντήσει ορισμένα βασικά ερωτήματα των διεθνών σχέσεων μέσω της εξέτασης της εξωτερικής πολιτικής των αραβικών κρατών. Ποια είναι τα κίνητρα της συμπεριφοράς ενός κράτους στη σύναψη μίας διακρατικής συμμαχίας; Κατά πόσο συσχετίζονται η άσκηση εξωτερικής πολιτικής με την περίοδο συγκρότησης των βασικών δομών του κράτους; Πως μπορεί η μελέτη περιφερειών, όπως η Μέση Ανατολή, να συνεισφέρει ουσιαστικά στη θεωρητική συζήτηση περί της συμπεριφοράς των κρατών; Ο εικοστός αιώνας αποτελεί την περίοδο όπου το κράτος εδραιώνει την παρουσία του ως παράγοντας των διεθνών σχέσεων του αραβικού κόσμου, ενώ ισχυρές δυνάμεις εκτός της Μέσης Ανατολής αποκτούν σημαντική επιρροή στην περιοχή. Αυτή η διαμορφωτική περίοδος κορυφώνεται με την πρώτη και τη δεύτερη συμφωνία ειρήνης του Ισραήλ με αραβικά κράτη, το 1979 με την Αίγυπτο και το 1994 με την Ιορδανία αντίστοιχα. Μέσω της μελέτης των διεθνών σχέσεων του αραβικού κόσμου αποδεικνύεται πως οι βασικές επιλογές εξωτερικής πολιτικής των κρατών συνδέονται άμεσα με την περίοδο συγκρότησης των βασικών δομών τους και τη νομιμοποίηση των ρυθμίσεων του περιφερειακού συστήματος.