Η εκπαιδευτική πολιτική στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Βασικές τάσεις και κατευθύνσεις στην εποχή της παγκοσμιοποίησης.

Abstract

Η Ευρωπαϊκή Εκπαιδευτική Πολιτική αποτελεί έναν από τους βασικότερους άξονες, πάνω στον οποίο στηρίζεται η συνολική προσπάθεια της Ευρώπης για να κρατήσει την ισορροπία μεταξύ της ποικιλομορφίας των κρατών-μελών της σε πολιτισμικό, κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο και παράλληλα να προωθήσει ένα ενιαίο μοντέλο εκπαιδευτικής στρατηγικής. Μια από τις πιο πρόσφατες πρακτικές που έχουν υιοθετηθεί στην εκπαιδευτική πολιτική της Ενωμένης Ευρώπης είναι η Δια Βίου Μάθηση (ΔΒΜ) μέσα από την οποία, μάλιστα, μπορεί κανείς να αντιληφθεί ευρύτερα τον σύγχρονο τρόπο της ευρωπαϊκής προσέγγισης και αντίληψης της εκπαίδευσης. Η παρούσα εργασία αποτελεί μια συνθετική-συγκρικτική έρευνα, με σκοπό να μελετήσει την εθνική εκπαιδευτική πολιτική για τη ΔΒΜ που εφαρμόζεται στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες της ΕΕ και συγκεκριµένα στην Κύπρο, στη Γερμανία και στη Σουηδία. Ειδικότερα, επιδιώκεται η συγκριτική ανάλυση των αποτελεσμάτων των επιμέρους περιπτωσιακών μελετών. Στο πλαίσιο αυτό τέθηκαν τρεις συγκεκριμένες ερευνητικές υποθέσεις που καθοδήγησαν την σύγκριση και οι οποίες διερεύνησαν (α) αν οι χώρες που έχουν παράδοση στη ΔΒΜ, όπως είναι η Γερμανία και η Σουηδία, έχουν μεγαλύτερη συμμετοχή σε προγράμματα εκπαίδευσης ενηλίκων από τις υπόλοιπες εξεταζόμενες ευρωπαϊκές χώρες, (β) αν οι χώρες που έχουν παράδοση στη ΔΒΜ αντέδρασαν αποτελεσματικότερα στη Σύσταση του Συμβουλίου της Ευρώπης τον Απρίλιο του 2008, για ανάπτυξη εθνικών πλαισίων επαγγελματικών προσόντων (NQFs), με απώτερο σκοπό την εναρμόνισή τους με το ευρωπαϊκό (EQF) και (γ) αν οι χώρες που επενδύουν περισσότερο στη ΔΒΜ έχουν μικρότερο ποσοστό ανεργίας σε σχέση με αυτές που επενδύουν λιγότερο, είτε η χρηματοδότηση προέρχεται από τον ιδιωτικό είτε από τον δημόσιο τομέα. Η μεθοδολογία που ακολουθήθηκε στηρίχθηκε στην άντληση ποιοτικών στοιχείων μέσω της συλλογής και ανάλυσης περιεχομένου δευτερογενών πηγών (κυβερνητικές πηγές, έγγραφα εθνικών και διεθνών οργανισμών, εκθέσεις και στοιχεία από έγκυρους ιστοτόπους). Τα αποτελέσματα επιβεβαίωσαν την πρώτη ερευνητική υπόθεση και εν μέρει τη δεύτερη, ενώ η τρίτη δεν ήταν δυνατό ούτε να επιβεβαιωθεί ούτε να απορριφθεί, καθώς τα δεδομένα για την εξαγωγή ασφαλούς συμπεράσματος θεωρήθηκαν ανεπαρκή και επομένως αναξιόπιστα.