Η εναρμόνιση της αρχιτεκτονικής των Ευρωπαϊκών εκπαιδευτικών συστημάτων, ως κύριος παράγοντας για μια βιώσιμη ανάπτυξη σε μια ενοποιημένη Ευρωπαϊκή αγορά

Abstract

Η αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού αποτελεί το κλειδί της επιτυχίας στην Ευρώπη της γνώσης, ως πολιτιστικό και συνάμα ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Από την Ίδρυση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας και την μετάβαση στην Ευρωπαϊκή Ένωση , συνεχείς αναζητήσεις σε πολιτικό και σε ακαδημαϊκό επίπεδο, επηρεασμένες από τις διεθνείς αλλαγές στην εκπαίδευση, τον ανταγωνισμό και τις έντονες πιέσεις του παγκόσμιου σκηνικού, υπέδειξαν την ανάγκη για μεταρρύθμιση στην ανώτατη εκπαίδευση. O συντονισμός για τη μεταρρύθμιση, πραγματοποιήθηκε μέσα από δύο διαδικασίες, οι οποίες ανέλαβαν να υλοποιήσουν αυτούς τους στόχους. Η πρώτη είναι η διαδικασία της Μπολώνια, για την σύγκλιση των συστημάτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και την ίδρυση ενός Ευρωπαϊκού Χώρου Ανώτατης Εκπαίδευσης και η δεύτερη, η διαδικασία της Κοπεγχάγης, που στόχευε στη σύγκλιση των συστημάτων για την Επαγγελματική εκπαίδευση και κατάρτιση. Η συμμετοχή στις διαδικασίες αποτελεί μια καινοτόμο και αυτοθελή δέσμευση, κάθε κράτους μέλους, που αποδέχεται τις αντίστοιχες διακηρύξεις. Οι δύο διαδικασίες καθιέρωσαν τους δύο χώρους αναπόσπαστο τμήμα της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Θεωρείται αδήριτη η ανάγκη εκτός της μελέτης της διαδικασίας της Μπολώνια που αποτελεί το μεγαλύτερο μέρος της εργασίας, να μελετήσουμε και την διαδικασία της Κοπεγχάγης για να αντιληφθούμε την ώσμωση μεταξύ των δύο διαδικασιών η οποία επηρέασε την τελική μορφή των διαμορφούμενων Χώρων ώστε να κατανοήσουμε τις τρέχουσες διαδικασίες διακυβέρνησης. ii Η εργασία αυτή αποτελείται από επτά κεφάλαια: Στο πρώτο κεφάλαιο αναλύεται η σύγκλιση των Ευρωπαϊκών εκπαιδευτικών συστημάτων και η διάθεση εδραίωσης ενός Ευρωπαϊκού Χώρου Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης Στο δεύτερο κεφάλαιο θα μας απασχολήσει, η δημιουργία ενός Χώρου Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης. Στο τρίτο κεφάλαιο της εργασίας, γίνεται αναφορά στην συμβολή των ευρωπαϊκών προγραμμάτων της ΕΕ , για την επίτευξη των στόχων των διαδικασιών της Μπολώνια και της Κοπεγχάγης. Στο τέταρτο κεφάλαιο αναδεικνύεται η συνδρομή των δύο διαδικασιών για την ενίσχυση της απασχόλησης και επισημαίνεται ο εξαιρετικός ρόλος της κινητικότητας προς αυτή την κατεύθυνση. Στο πέμπτο κεφάλαιο θα μελετήσουμε τον τρόπο συντονισμού και τη νομική κατοχύρωση των διαδικασιών. Στο έκτο κεφάλαιο υποστηρίζεται η διαφοροποίηση της υιοθέτησης των διαδικασιών, από τα κράτη μέλη και επικεντρώνεται στην περίπτωση της Ελλάδας, και τέλος, Στο έβδομο κεφάλαιο δίνονται συνοπτικά τα συμπεράσματα και οι προτάσεις ενίσχυσης και επανεκκίνησης της δυναμικής των συμφωνιών των κρατών μελών που μετέχουν στις διαδικασίες. Συμπερασματικά μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι οι διαδικασίες αυτές, όρισαν νέους κανόνες της Ευρωπαϊκής μεταδευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, με στόχο την ποιότητα , την αξιοκρατία, την συγκρισιμότητα των πτυχίων -προσόντων, την ενίσχυση της κινητικότητας, της ανταλλαγής πληροφοριών, της συνεργασίας, της δια βίου εκπαίδευσης και της ενίσχυσης της απασχολισιμότητας. Για την προώθηση των διαδικασιών εφαρμόστηκαν ευρωπαϊκά προγράμματα και μέθοδοι όπως η ανοικτή μέθοδος συντονισμού σε συνδυασμό με μιας ήπιας μορφής νομοθετική θεμελίωση. Η Ευρωπαϊκή Ένωση καλείται να δράσει αποφασιστικά έχοντας πρωταγωνιστικό ρόλο ανάμεσα στα κράτη μέλη των οποίων τα αποτελέσματα υιοθέτησης των διαδικασιών είναι διαφοροποιημένα, αλλά έχουν στόχο την εδραίωση ενός ενιαίου Ευρωπαϊκού Χώρου παιδείας και εργασίας.