Η διαχείριση κρίσεων στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ καθώς και ο ρόλος της εναλλακτικής ενέργειας ως μέσο απεξάρτησης από τα Ρωσικά ορυκτά καύσιμα

Abstract

Το σύγχρονο περιβάλλον ασφάλειας σε παγκόσμιο επίπεδο, διαμορφώνεται από ένα δίκτυο περίπλοκων, ταχύτατα εξελισσόμενων και πολυδιάστατων παραγόντων, οι οποίοι εμπεριέχουν πολύμορφες απειλές και παράγουν ευμετάβλητες κρίσεις. Το εύρος και ο βαθμός επίδρασης των ανωτέρω κρίσεων, δημιουργεί νέες προκλήσεις για την αντιμετώπισή τους ώστε να συνεχιστεί η διατήρηση της παγκόσμιας ασφάλειας. Η συμμαχία του Βορειοατλαντικού Συμφώνου (ΝΑΤΟ) και η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ), έχοντας ως αφετηρία την κοινή γραμμή των στόχων και της ισχύος τους, αποτελούν τους δύο κύριους πυλώνες διαχείρισης κρίσεων και ιδίως μετά την μεταψυχροπολεμική περίοδο. Σταδιακά και οι δύο φορείς ανέπτυξαν συστήματα και μηχανισμούς, για την εφαρμογή των απαραίτητων στρατιωτικών και πολιτικών επιλογών, αποσκοπώντας σε μία ολιστική προσέγγιση διαχείρισης κρίσεων, στο σύνολο όλων των τομέων αλλά και στο εύρος όλων των σταδίων τους. Με αυτό το πρίσμα θα εμβαθύνουμε στο ρόλο της εναλλακτικής ενέργειας ως πολιτική αλλά και στρατιωτική επιλογή απέναντι στην νέα ενεργειακή κρίση λόγω της μεγάλης εξάρτησης από τα Ρωσικά ορυκτά καύσιμα που τείνει να διαταράξει την ομαλότητα της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.

Η παρούσα ανάλυση, βασίζεται στη μελέτη της δομής των δύο μηχανισμών, διερευνώντας το επίπεδο διαφοροποίησης τους κατά τις κρίσεις. Επιπλέον, διαπιστώνουμε μέσα από την περίπτωση της Ελλάδας, ότι η μόνη λύση από την σκοπιά της ΕΕ για τον μετριασμό της ενεργειακής κρίσης είναι η ανάπτυξη καθαρών πηγών ενέργειας. Ολοκληρώνοντας την ανάλυση, καταλήγουμε στην ανάγκη για απεξάρτηση όσο το δυνατόν γρηγορότερα από τα Ρωσικά ορυκτά καύσιμα καθώς και στην απαίτηση υιοθέτησης περαιτέρω ευέλικτων μηχανισμών, για την αποτελεσματικότερη και πιο άμεση αντίδραση και σε ενεργειακούς τομείς κρίσεων που πλήττουν την παγκόσμια ασφάλεια.