Το βάδην ως άθληση σε παιδιά πρώτης και δεύτερης σχολικής ηλικίας (στην εκπαίδευση) με διάχυτη αναπτυξιακή διαταραχή (ΔΑΔ)

Abstract

¨Κάθε παρέκκλιση από την υγεία αποτελεί μειονεξία. Μειονεκτικό είναι το άτομο που δυσκολεύεται να προσαρμοστεί και να ζήσει ομαλά στην κοινωνία, λόγω γενετικών και περιβαλλοντικών παραγόντων. Έτσι, είναι το μόνο ανεύθυνο για την κατάστασή του. Υπεύθυνοι για την μειονεξία του μπορούμε να θεωρηθούμε όλοι οι υγιείς, αν δεν προσπαθήσουμε να την θεραπεύσουμε ή να την βελτιώσουμε ώστε να καταστήσουμε το άτομο ικανό να ζήσει όσο το δυνατόν καλύτερα και αποδοτικότερα ανάμεσα στους υγιείς¨. (Ελληνική Εταιρία Προστασίας Αυτιστικών Ατόμων) Μέσα από μια πρώτη γνωριμία με την Διάχυτη Αναπτυξιακή Διαταραχή του Αυτισμού αλλά και την γνωριμία μας με το βάδην, ερευνούμε την δυνατότητα ενασχόλησης ενός παιδιού με αυτισμό με το βάδην. Προσπαθούμε έτσι, να δούμε και να αναλύσουμε τα επακόλουθα μιας τέτοιας σχέσης. Οφέλη, προβλήματα, κέρδη και μειονεκτήματα που μπορούν να παρουσιαστούν σε αυτό το πάντρεμα αναπτυξιακής διαταραχής και άθλησης. Ανταγωνισμός και απάθεια, υπακοή και απείθεια, συνεργασία και απομόνωση, ομαδικότητα και ατομικισμός, έννοιες αντίθετες αλλά και υπαρκτές. Τι υπερτερεί και τι επιτυγχάνεται μέσα από την προσπάθεια αυτή.