Επισφαλής εργασία και κοινωνικός αποκλεισμός στην Ελλάδα της κρίσης.

Abstract

Τα τελευταία χρόνια η αγορά εργασίας, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη, παρουσιάζει μία γενική υποβάθμιση, που επηρεάζει ένα μεγάλο μέρος του εργατικού δυναμικού και συμβάλει στην εξάπλωση του φαινομένου της επισφαλούς εργασίας. Αντικείμενο της παρούσας εργασίας είναι η διερεύνηση της σχέσης της επισφαλούς εργασίας με τον κοινωνικό αποκλεισμό στην Ελλάδα της κρίσης. Η διερεύνηση των διαστάσεων της επισφάλειας και του κοινωνικού αποκλεισμού, καθώς και των μεταξύ τους σχέσεων πραγματοποιείται σε δύο μέρη: ένα θεωρητικό και ένα εμπειρικό. Στο θεωρητικό μέρος, επιχειρείται μια θεωρητική επισκόπηση των δύο βασικών εννοιών, δηλαδή της επισφαλούς εργασίας και του κοινωνικού αποκλεισμού. Στο εμπειρικό, επιχειρείται η διερεύνηση των κοινωνικών επιπτώσεων της επισφαλούς εργασίας στις ζωές των ανθρώπων στην Ελλάδα της κρίσης, μέσω της διεξαγωγής μιας μικρής κλίμακας ποιοτικής εμπειρικής έρευνας με τη μέθοδο της ημι-δομημένης συνέντευξης. Οι βασικοί άξονες της εμπειρικής έρευνας περιστρέφονταν μεταξύ άλλων, γύρω από τα αίτια μετάβασης στην επισφαλή εργασία, τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν λόγω αυτής της θέσης τους στην εργασία, τις στρατηγικές επιβίωσης των επισφαλώς απασχολούμενων καθώς και τις προσδοκίες τους για το μέλλον. Το βασικό συμπέρασμα της έρευνας είναι ότι η απασχόληση σε επισφαλείς θέσεις εργασίας παγιδεύει τα άτομα σε ένα κύκλο χαμηλής παραγωγικότητας και αυτοεκτίμησης και μεγάλης ανασφάλειας. Έτσι η επισφαλής εργασία δεν επιφέρει μόνο χαμηλό εισόδημα και οικονομική φτώχεια, αλλά και καταστάσεις άγχους, φόβου και συναισθήματα απαισιοδοξίας αναφορικά με το μέλλον των εργαζομένων και των οικογενειών τους.