Κοινωνική πρόνοια και υγεία την περίοδο της δικτατορίας του Ι. Μεταξά 1936-1940.

Abstract

Με την παρούσα διπλωματική εργασία θα προσπαθήσω να παρουσιάσω την κοινωνική πολιτική για την πρόνοια και την υγεία, την περίοδο της δικτατορίας του Ιωάννη Μεταξά, την τετραετία 1936-1940. Η μαζική εισροή προσφύγων το 1922 θα είναι η αρχή για την ενεργή παρουσία και την ανάληψη πρωτοβουλιών από το Ελληνικό πολιτικό σύστημα προκειμένου να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα που προέκυψαν τόσο για την υγειονομική περίθαλψη, όσο και για τη στέγαση των προσφύγων. Ο Ι. Μεταξάς προσπάθησε να πραγματοποιήσει την κοινωνική πολιτική του και τη δημιουργία ενός συστήματος υγείας με την υλοποίηση εξυγιαντικών έργων, με την ίδρυση της Εθνικής Οργάνωσης Νεολαίας, την ανάπτυξη των παιδικών εξοχών και των εγκαταστάσεων των νοσηλευτικών ιδρυμάτων, καθώς και των ορφανοτροφείων. Προτεραιότητά του ήταν η προστασία των νέων, των εργαζομένων και η αποκατάσταση των προσφύγων. Τα μεγάλα προβλήματα της υγείας που ταλαιπωρούσαν για δεκαετίες τον ελληνικό λαό, όπως η φυματίωση, η ελονοσία και το τράχωμα φαίνεται να παρουσιάζουν καλύτερη εικόνα, καθώς οργανώνονται ειδικά νοσοκομεία και τρόποι όχι μόνο ίασης, αλλά και πρόληψης. Αναμφισβήτητα κατά την περίοδο της τετραετίας 1936-1940 έγιναν έργα και προσπάθειες ανασυγκρότησης του ελληνικού κράτους. Όμως, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε πως την τετραετία αυτή η δικτατορία του Ι. Μεταξά προχώρησε όπως όλα τα απολυταρχικά καθεστώτα σε διώξεις πολιτών, σε περιορισμό της ελεύθερης γνώμης, σε άκρατη λογοκρισία και προσπάθεια πολιτικής καθοδήγησης.