Η Διαμεσολάβηση στην Ελλάδα ως εργαλείο επιτάχυνσης απονομής δικαιοσύνης και κοινωνικής ειρήνευσης

Abstract

Αναμφίβολα, η δικαιοσύνη αποτελεί σημαντικό πυλώνα διακυβέρνησης μιας χώρας. Η απονομή δικαιοσύνης από τα αρμόδια δικαιοδοτικά όργανα συμβάλλει, μέσω της δικαστικής διευθέτησης των ένδικων διαφορών και συνακόλουθα της παύσης εκκρεμοδικίας, στην ασφάλεια δικαίου, στη δικαιική ειρήνη και κατ’ επέκταση στην οικονομική, κοινωνική και πολιτισμική ανάπτυξη. Τούτο, όμως, αποκτά προστιθέμενη αξία και επιτυγχάνεται καλύτερα όταν η έννομη αυτή προστασία δεν εξαντλείται μόνο στην τυπική υπόσταση και νομική βασιμότητα του αντικειμένου της διαφοράς, αλλά όταν είναι και ουσιαστική. Ουσιαστική, ωστόσο, δεν τυγχάνει πάντα αποκλειστικά μέσω της παραδοσιακής δικαστικής οδού και πολύ περισσότερο, δεν τυγχάνει σύντομη. Απόρροια τούτου, είναι η ανασφάλεια στις συναλλαγές, η ατολμία ανάληψης επιχειρηματικών πρωτοβουλιών, η φθίνουσα πορεία της ανάπτυξης, η διατήρηση εχθρικού κλίματος στις ανθρώπινες σχέσεις, η απουσία κοινωνικής ειρήνης. Το ανωτέρω μείζον ζήτημα της ουσιαστικής αλλά και γρήγορης απονομής δικαιοσύνης ενίσχυσε διεθνώς (με πρωτοπόρο τις Η.Π.Α. και εν συνεχεία την Ευρώπη) τη σκέψη προς θεσμοθέτηση εναλλακτικών τρόπων επίλυσης διαφορών, σε σύμπλευση με τη δικαστική οδό, ερειδόμενων σε μια άλλη κουλτούρα (συναίνεσης), ένας εκ των οποίων, και πολλά υποσχόμενος στην Ελλάδα, ο θεσμός της διαμεσολάβησης.