Η Αυτοκρατορική αυλή στην ποίηση του Μυτιληναίου

Abstract

Αντικείμενο της εργασίας είναι η αυτοκρατορική αυλή της Κωνσταντινούπολης του ενδεκάτου αιώνος μέσα από τη ματιά και την πένα του Χριστοφόρου Μυτιληναίου, ενός από τους σημαντικότερους βυζαντινούς ποιητές, ο οποίος ως πνευματώδης και επιδέξιος χειριστής του λόγου κατόρθωσε όχι μόνο να συνθέσει ένα αξιοσημείωτο έργο, αντιπροσωπευτικό της εποχής του, αλλά και να επηρεάσει τους συγχρόνους του και μεταγενέστερους ποιητές. Μετά από σύντομη εισαγωγή στην οποία παρουσιάζονται τα σχετικά με τη θύραθεν βυζαντινή ποίηση, το είδος του επιγράμματος και τους βασικούς εκπροσώπους, δίδεται έμφαση στο πνευματικό κλίμα της εποχής του Μυτιληναίου αλλά και στον ίδιο τον ποιητή. Στη συνέχεια, παρατίθενται με απόδοση στη νέα ελληνική και αναλύονται φιλολογικώς τα έντεκα επιγράμματα, τα οποία είναι αφιερωμένα ή απευθύνονται σε αυτοκράτορες ή σε πρόσωπα που σχετίζονται με κάποιο τρόπο με την αυτοκρατορική αυλή της εποχής. Στο πλαίσιο της αναλύσεως αναδεικνύεται το ιστορικό, πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο, καθώς και το πνευματικό κλίμα της περιόδου, και ακολουθεί η σκιαγράφηση της προσωπικότητας των κεντρικών προσώπων των ποιημάτων. Ιδιαίτερη έμφαση δίδεται στις τεχνικές του Μυτιληναίου και στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της γραφής του. Στο τέλος της εργασίας καταγράφονται τα γενικά συμπεράσματα από την εξέταση των ποιημάτων, αλλά και από τη συσχέτισή τους με τα υπόλοιπα επιγράμματα του Μυτιληναίου.