Μη ανθρωποκεντρικός εθελοντισμός την περίοδο της οικονομικής ύφεσης στα προάστια του Πειραιά: Το παράδειγμα του Ζωοφιλικού Σωματείου Νίκαιας

Abstract

Ο θεσμός του εθελοντισμού σήμερα έχει αναδειχτεί ως ο πρωταρχικός παράγοντας στήριξης των ευπαθών κοινωνικών ομάδων, κυρίως λόγω της οικονομικής ύφεσης και της αποδυνάμωσης των πολιτικών πρόνοιας του κράτους. Ο άνθρωπος όμως δεν είναι ο μόνος αποδέκτης βοήθειας μέσω του εθελοντισμού. Οι πολίτες αντιλαμβανόμενοι τους περιβαλλοντικούς, υγειονομικούς αλλά και ηθικούς κινδύνους που αντιμετωπίζουν λόγω της υπερεκμετάλλευσης της φύσης, στράφηκαν στον περιβαλλοντικό εθελοντισμό που περικλείει τη διάσωση και την φροντίδα της πανίδας και της χλωρίδας ενός τόπου. Έννοιες όπως «ζωόφιλος εθελοντής» ή «ενεργός εθελοντής ζωοφιλικού σωματείου» είναι πια καθημερινές και αποτελούν και καθημερινότητα πολλών ενεργών πολιτών που στράφηκαν σε αυτές τις δράσεις, αντιλαμβανόμενοι μια νέα ανάγκη της περιοχής ή του τόπου που ζουν και ανοίγοντας ένα νέο πεδίο στον εθελοντισμό, αυτό που έχει τον άνθρωπο ως έμμεσο αποδέκτη των ευεργετικών δράσεων του.