Θέατρο-ντοκουμέντο, οι δηλώσεις μετανοίας και η “αυτοάρνηση” ως μέσο επιβίωσης.

Abstract

Η παρούσα εργασία ασχολείται με το θέμα των δηλώσεων μετανοίας που αναγκάστηκαν να υπογράψουν Έλληνες αγωνιστές και εξόριστοι από τα χρόνια του Μεσοπολέμου μέχρι την κατάργησή της με τη Μεταπολίτευση. Η μελέτη των τεκμηρίων των δηλώσεων μετανοίας επιχειρείται αρχικά με στόχο την καταγραφή του ιστορικού των δηλώσεων και τη μελέτη των συνεπειών της υπογραφής της για τη μετέπειτα ζωή των «δηλωσιών». Επόμενος στόχος της συλλογής και επεξεργασίας αυτών των τεκμηρίων είναι σε συνδυασμό με δημοσιεύματα εφημερίδων, μαρτυρίες και λογοτεχνικά έργα που αφορούν τη ζωή των πολιτικών κρατουμένων της εποχής, η δημιουργία μιας παράστασης Θεάτρου Ντοκουμέντο με τίτλο : «Πέτρα, ψαλίδι, χαρτί». Η πρωτοτυπία της παρούσας εργασίας και της παραστασιακής της απόδοσης είναι η μελέτη και ο αναστοχασμός του διαχρονικού ζητήματος των μεθόδων της κρατικής καταστολής και γενικότερα της «αυτοάρνησης» ως μοναδικού μέσου επιβίωσης του ατόμου. Για την επίτευξη των παραπάνω στόχων προηγείται βιβλιογραφική επισκόπηση της ιστορικής περιόδου από το Μεσοπόλεμο έως τη Μετεμφυλιακή περίοδο, αρχειακή έρευνα στη συλλογή αρχείων των ΑΣΚΙ (Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας), και του ψηφιακού αρχείου του Μουσείου Μακρονήσου καθώς και συλλογή μαρτυριών από λογοτεχνικά κείμενα του Ανδρέα Φραγκιά και του Χρόνη Μίσσιου. Τέλος για την ανάλυση των συνεπειών της υπογραφής στη ζωή και στην εικόνα του δηλωσία χρησιμοποιούνται μελέτες της κοινωνικής ανθρωπολογίας που σχετίζονται με την έννοια της «τιμής» και της «ντροπής» στο μεσογειακό χώρο. Από τα παραπάνω θα επιχειρηθεί η δημιουργία πρωτότυπου θεατρικού κειμένου για τη δημιουργία παράστασης Θεάτρου Ντοκουμέντο.