Η επίδραση της δραματικής τέχνης στην ανάπτυξη της ενσυναίσθησης παιδιών Β΄ τάξης δημοτικού σχολείου: μια έρευνα δράσης στο 3ο δημοτικό σχολείο Άργους.

Abstract

Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν να μελετηθεί η επίδραση της Δραματικής Τέχνης, ως καινοτόμου διδακτικής μεθοδολογίας, στην ανάπτυξη της Ενσυναίσθησης παιδιών Β΄ τάξης δημοτικού Σχολείου. Η ενσυναίσθηση, μια εγγενής ικανότητα, απαραίτητη για πετυχημένες κοινωνικές αλληλεπιδράσεις, συμβάλλει καθοριστικά στη δημιουργία ενός κλίματος στην τάξη που διευκολύνει την μαθησιακή διδασκαλία και ωφελεί την ψυχική υγεία του μικρού μαθητή. Η παρούσα μελέτη αφορά σε μια ποσοτική και ποιοτική έρευνα δράσης, της επίδρασης της Δραματικής Τέχνης στην Εκπαίδευση, στην καλλιέργεια της Ενσυναίσθησης και ειδικότερα σε τέσσερις παράγοντες της Ενσυναίσθησης, τη γνωστική Ενσυναίσθηση, τη Συναισθηματική Ενσυναίσθηση,τη Φαντασία και το Προσωπικό άγχος. Το δείγμα της έρευνας αποτέλεσαν 51 μαθητές/τριες, του 3ου Δημ. Σχ. Άργους, ηλικίας 7-8 ετών, από τους οποίους οι 26 συμμετείχαν στην πειραματική ομάδα, ενώ οι 24 αποτέλεσαν την ομάδα ελέγχου. Για τη συλλογή δεδομένων χρησιμοποιήθηκε η κλίμακα αξιολόγησης της Ενσυναίσθησης των Garton & Gringart, 2005 "Feeling & Thinking instrument". Η κλίμακα αξιολόγησης εφαρμόστηκε και στα δύο γκρούπ των μαθητών ως pre-test. Κατόπιν πραγματοποιήθηκαν 15 παρεμβάσεις με τεχνικές της Δραματικής Τέχνης, μόνο στην πειραματική ομάδα. Καμία ανάλογη διαδικασία δεν εφαρμόστηκε στην ομάδα ελέγχου, κατά την ίδια περίοδο. Η ίδια κλίμακα αξιολόγησης της Ενσυναίσθησης,εφαρμόστηκε πάλι στην πειραματική και στην ομάδα ελέγχου, ως post-test, αφού οι παρεμβάσεις με εστίαση στο Δράμα στην Εκπαίδευση ολοκληρώθηκαν. Η στατιστική επεξεργασία των αποτελεσμάτων έγινε με τη βοήθεια του προγράμματος SPSS, υιοθετώντας το παραμετρικό κριτήριο t-student για εξαρτημένα δείγματα. Για την εγκυρότερη διαχείρηση των αποτελεσμάτων μας παραχωρήσαμε στην τριγωνοποίηση των δεδομένων των συνεντεύξεων, της συμμετοχικής παρατήρησης και της κλίμακας. Τα αποτελέσματα της αιτιώδους σχέσης Δραματικής Τέχνης και Ενσυναίσθησης, είναι στατιστικώς μη σημαντικά στην παρούσα έρευνα, γεγονός που έρχεται σε αντίφαση με τα ποιοτικά ευρήματα της έρευνας μας. Ενδεχομένως, να οφείλεται, στην τάση που έχουν οι μικροί μαθητές να δίνουν κοινωνικά αρεστές απαντήσεις και στην έλλειψη εξοικείωσης με τη συμπλήρωση ενός ερωτηματολογίου αυτοαναφοράς. Προτείνεται η επέκταση εφαρμογής της Δραμτικής Τέχνης σε Αναλυτικό πρόγραμμα των μαθητών αυτής της ηλικίας κι όχι απλά σε μια παρέμβαση της Ευέλικτης ζώνης και η εξοικείωση τους με εργαλεία αυτοαναφοράς , καθότι χρειάζεται χρόνος για να αποτυπωθεί αβίαστα το ποιοτικό αποτέλεσμα που βιώσαμε.