H αρχαία Ελληνική μουσική και ειδικότερα η λύρα του Απόλλωνα και η κιθάρα, σε συνδυασμό με θεατρικές ασκήσεις, ως προς την ανάπτυξη της συνεργασίας σε ομάδα Ελλήνων και ξένων.

Abstract

Η εργασία ξεκινάει με ένα παραμύθι που είναι κάτι σαν περίληψη της πτυχιακής σε μία μαγική εκδοχή, που πιστεύω μας βάζει ευχάριστα στο κλίμα. Η επόμενη ενότητα αφορά τις προσωπικές αιτίες, (αφορμή είναι το παρόν μεταπτυχιακό) και τους στόχους γενικούς και ειδικούς της παρούσας εργασίας. Μ΄ άλλα λόγια, πως γεννήθηκε η ιδέα για την παρούσα εργασία και που στοχεύει. Στη συνέχεια πάμε για λίγο στην Αρχαία Ελλάδα, που βοηθάει να απομυθοποιήσουμε και να κατανοήσουμε τη χρήση της λύρας και κατ’ επέκταση της αρχαίας κιθάρας, γιατί οι περισσότεροι στην αρχή, όπως έχω παρατηρήσει στο εργαστήριο μου, τις αντιμετωπίζουν σαν ¨ιερά δισκοπότηρα¨ και εδώ χρησιμοποιούμε τη λύρα και την κιθάρα, πρώτα σαν εκπαιδευτικά εργαλεία, ύστερα σαν μουσικά όργανα και καθόλου σαν αρχαιολογικά ευρήματα. Χρειαζόμαστε λοιπόν μια γνωριμία και εξοικείωση μαζί τους, ώστε να τις βλέπουμε σαν παραδοσιακά όργανα, όπως όλα τ’ άλλα. Για την σύγχρονη κιθάρα και το γιουκαλίλι θεωρώ ότι είναι πολύ γνωστά όργανα και δεν ασχολούμαι ιδιαίτερα με την περιγραφή και την ιστορία τους.. Δύο λόγια για τους ρυθμούς και ύστερα για το τραγούδι και το κούρντισμα. H θεωρητική υποστήριξη της παρούσας εργασίας, ξεκίνησε απο το βιβλίο του Κρίστοφερ Σμωλ ¨Μουσική, κοινωνία-εκπαίδευση¨ εκδ. Νεφέλη. Το διάβασα για πρώτη φορά το 1987 και από τότε το έχω διαβάσει πάνω από 10 φορές, σε μεγάλο ποσοστό του χρωστάω τη συμμετοχή μου στο παρόν μεταπτυχιακό και κατά κάποιον τρόπο, είναι το μουσικό μου ¨ευαγγέλιο¨. Το 1991 ξέρω πως διδασκόταν στο Μουσικό τμήμα του ΕΚΠΑ, στο μάθημα της εθνομουσικολογίας Πολλές φορές λέω με μία δόση χιούμορ, πως η μουσική μου προσωπικότητα είναι η ρεμπετοπάνκ ιδιοσυγκρασία μου και ο Σμωλ. Η θεωρητική υποστήριξη συνεχίζεται με τη αναφορά και περιγραφή των συστημάτων εκμάθησης μουσικής, Σουζούκι και Ορφ, τα οποία είχαν κοινές αιτίες με την παρούσα εργασία. Δημιουργήθηκαν από την ανεπάρκεια της ωδειακής παιδείας να καλύψει τις εκπαιδευτικές ανάγκες της κοινωνίας.Ο Αριστοτέλης, στα ¨ΠΟΛΙΤΙΚΑ¨ VIII, μας περιγράφει με τη γνωστή του ακριβολογία, το τι μας προσφέρει η ερασιτεχνική ενασχόληση με τη μουσική. Η θεωρητική υποστήριξη πατάει και στον Φ. Νίτσε και ειδικότερα στην ανάλυση του για το Διονυσιακό και Απολλώνιο Πνεύμα που κάνει στη ¨Γέννηση της τραγωδίας¨ (εκδ. Γκοβόστη). Αναφέρονται και κάποιες κουβέντες του Μάνου Χατζιδάκι, που λειτουργούν σαν μεγεθυντικός φακός στο θέμα μας. Στο δεύτερο μέρος μπαίνουμε στο κυρίως θέμα με τρία θεατροπαιδαγωγικά παιχνίδια, που μας στρώνουν το δρόμο, για να μπούμε στην κυρίως εκπαίδευση, η οποία αποτελείται από τη γνώση των

κλιμάκων (δρόμων) και των συγχορδιών. Είναι αυτά που έμαθε ο ασβός στο Κ.Δ.Α. (Κέντρο Δημιουργικής Αποκαταστασης). Πιστεύω θα είναι ιδιαίτερα χρήσιμα σε κάποιον, που θα εφαρμόσει την παρούσα πρόταση, ώστε να δημιουργήσει εξ’ αρχής ένα ευχάριστο κλίμα, αυτό που παραδοσιακά δημιουργούσε το αλκοόλ στα πανηγύρια, στα γλέντια, στις γιορτές. Λίγα λόγια για τη ντροπή, με την έννοια του φόβου έκθεσης σε κόσμο, που ελπίζω να βοηθήσουν τους αρχάριους και όσους δυσκολεύονται στα πρώτα τους βήματα, δηλαδή σχεδόν όλους. Στη συνέχεια βέβαια συνήθως ο καθένας ή σταματάει ή βρίσκει τους δικούς τρόπους να ξεπεράσει τις όποιες δυσκολίες του Κλείνοντας ορισμένες σκόρπιες σκέψεις πάνω στο θέμα, κάπως ¨ατίθασες¨ για να ενταχθούν στην όλη δομή, καταγράφονται ατάκτως και ίσως σιγά σιγά ¨ημερέψουν και ενταχθούν στο όλο σύνολο. Ακόμα μερικές μουσικές ιστορίες, που νομίζω ότι έχουν κάποιο ενδιαφέρον ή και κάποιο χιούμορ. Πάντως για να τις θυμάμαι μετά από τόσα χρόνια, πάει να πει πως μου έκαναν μεγάλη εντύπωση. Ελπίζω παρόμοια εντύπωση να κάνουν και σε αυτούς που θα τις διαβάσουν. Τελειώνοντας τα περιεχόμενα, ζητάω ένα συγνώμη για τις επαναλήψεις, αλλά όπως ένας εξερευνητής περνάει πολλές φορές από το ίδιο μέρος, έτσι και γω ¨βαδίζοντας στα σκοτεινά¨* πολύ πιθανόν να παθαίνω το ίδιο. * Την παραμονή της πρωτοχρονιάς του 1932, γράφει στο ημερολόγιο του (ο Γ. Σεφέρης): Ο λόγος του Αγίου Ιωάννη του Σταυρού: ¨Εκείνος που μαθαίνει τις πιο φίνες λεπτομέρειες μιας τέχνης βαδίζει πάντα στο σκοτεινά και όχι με την αρχική του γνώση. Γιατί αν δεν την άφηνε πίσω του ποτέ δεν θα κατόρθωνε να ελευθερωθεί απ’ αυτήν¨. Ισως να μου συμβαίνει κάτι τέτοιο. ¨Ο ποιητής και ο χορευτής¨ Νάσος Βαγενάς. Εκδ. ΚΕΔΡΟΣ.