Δημόσια πολιτική - Αναπτυξιακά κίνητρα στην Ελλάδα

Abstract

Η πρόσφατη κρίση που έπληξε την παγκόσμια οικονομία επηρέασε σημαντικά την ευρωπαϊκή οικονομία και δη την ελληνική. Στο πλαίσιο αυτού του διεθνούς περιβάλλοντος, ο σχεδιασμός και η εφαρμογή καθεστώτων κινήτρων, μέσω κυρίως των αναπτυξιακών νόμων, είναι πρώτης προτεραιότητας σε κάθε κυβερνητική ατζέντα, προκειμένου να ενισχυθεί η επενδυτική δραστηριότητα και γενικότερα η οικονομία, αλλά και να δοθεί ένα «μήνυμα» στήριξης της επιχειρηματικότητας, αφού οι επενδύσεις αποτελούν τον βασικό μοχλό οικονομικής ανάπτυξης μιας οικονομίας. Στην Ελλάδα, η πολιτική των αναπτυξιακών νόμων, άρχισε κυρίως στη δεκαετία του 1950. Στόχος τους ήταν η οικονομική ανασυγκρότηση της χώρας από τις καταστροφές των πολεμικών συγκρούσεων της δεκαετίας του 1940, ως και η περιφερειακή της ανάπτυξη. Χρησιμοποιήθηκαν, τόσο οικονομικά κίνητρα, όσο και κίνητρα υποδομής. Αυτή η άσκηση πολιτικής επιτυγχάνεται με εθνικούς και κοινοτικούς πόρους, που λειτουργούν συμπληρωματικά, η δε παροχή τους, θεωρείται σημαντικό εργαλείο της μικροοικονομικής και μακροοικονομικής πολιτικής, αφού συμβάλλει στον εκσυγχρονισμό και στην βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της εγχώριας επιχειρηματικότητας και κατ’ επέκταση σε μια ισχυρή Εθνική οικονομία. Τα παρεχόμενα σήμερα από την Ελλάδα οικονομικά κίνητρα, δεν φαίνεται να υστερούν έναντι εκείνων που παρέχουν τα άλλα Κράτη -Μέλη της ΕΕ. Ακόμη, το νομοθετικό πλαίσιο των χωρών του Ευρωπαϊκού Νότου είναι παρεμφερές ως προς τον τρόπο προώθησης της περιφερειακής ανάπτυξης, καθώς καθιερώνει διαφορετικής έντασης οικονομικές ενισχύσεις κατά Περιφέρεια, αναλόγως του βαθμού ανάπτυξής τους. Στα καθεστώτα κινήτρων του εκάστοτε αναπτυξιακού νόμου, υπάγονται επενδυτικά σχέδια όλων των τομέων και κλάδων της οικονομίας, με τους περιορισμούς που επιβάλει το αντίστοιχο θεσμικό πλαίσιο, εθνικό και ευρωπαϊκό.