Συγκριτική μελέτη της κλασικής πρόσθιο-πλάγιας προσπέλασης στην ολική αρθροπλαστική ισχίου με την προσπέλαση της μεθόδου AMIS ως προς τη διάρκεια νοσηλείας, τις επιπλοκές και βιολογικές παραμέτρους

Abstract

Σκοπός: της μελέτης είναι η σύγκριση της τεχνικής της Πρόσθιας Ελάχιστης Επεμβατικότητας Χειρουργικής μεθόδου (Anterolateral Minimally Invasive Surgery) με την κλασική Προσθιο-πλάγια Hardinge μέθοδο ως προς την διάρκεια νοσηλείας, τις επιπλοκές τόσο διεγχειρητικά όσο και μετεγχειρητικά. Δευτερεύοντες στόχοι είναι η διερεύνηση βιολογικών παραμέτρων όπως ο πόνος, η απώλεια αίματος και η κινητοποίηση της άρθρωσης με τις δύο μεθόδους. Υλικό και μέθοδος: Ως χρονικό διάστημα βιβλιογραφικής αναζήτησης τέθηκε η περίοδος 2004-2014 ώστε η βιβλιογραφία να είναι σύγχρονη προκειμένου να περιέχονται επικαιροποιημένα θεωρητικά και ερευνητικά δεδομένα. Τέθηκε γλωσσικός περιορισμός με την επιλογή άρθρων δημοσιευμένων στα αγγλικά και στα ελληνικά. Τα στοιχεία συλλέχθησαν από τον ερευνητή σε ειδικά δημιουργημένο φύλλο απαντήσεων, όπου για συγκεκριμένες βιολογικές παραμέτρους που αφορούσαν στην προσωπική εκτίμηση του ασθενή ερωτήθηκε ο ίδιος. Στοιχεία που αφορούν τη νοσηλεία συλλέχθησαν κατά τη διάρκεια αυτής. Πρόκειται για σύγχρονη μελέτη. Πληθυσμό της μελέτης αποτέλεσαν 40 ασθενείς με διαγνωσμένη πρωτοπαθή οστεοαρθρίτιδα για κάθε μία από τις δύο τεχνικές προσπέλασης στο νοσοκομείο ΚΑΤ ενώ είχε αιτηθεί η έγκριση εκπόνησης της συγκεκριμένης μελέτης από τα αρμόδια όργανα του Νοσοκομείου. Το διάστημα παρακολούθησης των ασθενών μετεγχειρητικά ήταν ένας μήνας. Σε αυτό το διάστημα αξιολογήθηκαν τόσο τα κλινικά αποτελέσματα και η λειτουργικότητα της άρθρωσης όσο και τυχόν επιπλοκές. Αποτελέσματα: Αναφορικά με τις ανάγκες για χορήγηση αίματος, παρατηρήθηκε σημαντική μείωση των απαιτήσεων για τη μέθοδο AMIS σε σχέση με την κλασσική μέθοδο τόσο διεγχειρητικά (p<0,0005), όσο και μετεγχειρητικά (p<0,0005). Οι ημέρες νοσηλείας ήταν σημαντικά λιγότερες εφαρμόζοντας τη μέθοδο AMIS σε σχέση με την κλασσική μέθοδο (p<0,0005). Αξιολογώντας το επίπεδο του πόνου πριν και μετά την κάθε επέμβαση, παρατηρήσαμε ότι υπάρχει στατιστικά σημαντική διαφορά ανάμεσα στις ομάδες για την άμεση μετεγχειρητική περίοδο (1ης μετεγχειρητική ημέρας) υπέρ της μεθόδου AMIS. Συγκρίνοντας τις ανεκτές κινήσεις που επιτελούνταν ανάμεσα στις 2 ομάδες προεγχειρητικά και ένα μήνα μετά τις επεμβάσεις, παρατηρήσαμε ότι υπάρχει στατιστικά σημαντική διαφορά ανάμεσα στις 2 μεθόδους για την απαγωγή (p=0,005), προσαγωγή (p=0,004) και έκταση (p=0,001) στις 30 ημέρες υπερέχοντας η ομάδα AMIS. Ο χρόνος έναρξης βάδισης με τη χρήση βοηθήματος ήταν σημαντικά μικρότερος χρησιμοποιώντας τη μέθοδο AMIS σε σχέση με την κλασσική μέθοδο (p<0,0005). Συμπεράσματα: Τα μακροπρόθεσμα κλινικα αποτελέσματα αναφορικά με το επίπεδο του μετεγχειρητικού πόνου και την λειτουργικότητα της άρθρωσης καθώς και τα ποσοστά των επιπλοκών ήταν παρόμοια στις δύο ομάδες. Ο χρόνος που χρειαζόταν ώστε να επιστρέψουν πλήρως οι ασθενείς στην φυσιολογική καθημερινή λειτουργία της άρθρωσης ήταν ελαφρώς μεγαλύτερος για τους ασθενείς που υποβλήθησαν στην επέμβαση με την κλασική τεχνική. Επιπλέον, ο χρόνος νοσηλείας για αυτήν την κατηγορία ασθενών ήταν περισσότερος κατά δύο με τρεις ημέρες.