Η Εφαρμογή της ανάλωσης κεφαλαίου, η διαχρονική εξέλιξή της και η επίδραση στην κάλυψη τεκμηρίων δαπανών διαβίωσης που εφαρμόζεται στην φορολογία εισοδήματος φυσικών προσώπων.

Abstract

Στη χώρα μας, η δεινή οικονομική κατάσταση που άρχισε να γίνεται ορατή από το 2010, οδήγησε την πολιτεία στην υιοθέτηση εναλλακτικών αλλά και ταυτόχρονα σκληρών φορολογικών πρακτικών υπολογισμού του ελάχιστου ποσού φορολογίας, ώστε με την αντιμετώπιση φαινομένων φοροδιαφυγής και φοροαποφυγής να προβεί σε αύξηση των δημοσίων εσόδων της. Στην παρούσα εργασία επιχειρείται η εμβάθυνση ενός εκ των εναλλακτικών τρόπων υπολογισμού του φόρου εισοδήματος φυσικών προσώπων, με τη χρήση τεκμηρίων διαβίωσης καθώς και ο προσδιορισμός της ανάλωσης κεφαλαίου που επικαλούνται οι φορολογούμενοι με την υποβολή της εκάστοτε δήλωσης φορολογίας εισοδήματος, για την κάλυψη των τεκμηρίων αυτών. Βασικός σκοπός, είναι η παράθεση του νομοθετικού πλαισίου, όπως αυτό διαμορφώνεται στην πάροδο του χρόνου, με τις συνεχείς αλλαγές και τροποποιήσεις που έχει υποστεί και η αναλυτική παρουσίαση των βημάτων που ακολουθούνται για τον προσδιορισμό της ανάλωσης κεφαλαίου, τόσο σε θεωρητικό επίπεδο, όσο και μέσω αναλυτικών παραδειγμάτων κατά την εφαρμογή της. Αρχικά, και για την καλύτερη κατανόηση του εννοιολογικού περιεχομένου τόσο των τεκμηρίων όσο και της ανάλωσης κεφαλαίου προηγούμενων ετών, επισημαίνονται βασικές φορολογικές έννοιες της Ελληνικής Φορολογικής Νομοθεσίας, παρατίθενται οι γενικές αρχές του φορολογικού δικαίου και αναλύεται η φορολογική διαδικασία που ακολουθείται κατά την υποβολή των Δηλώσεων Φορολογίας Εισοδήματος Φυσικών Προσώπων. Επιπλέον, με παράθεση χρηστικών πληροφοριών, επιδιώκεται η ομοιόμορφη τήρηση ενιαίων γενικών αρχών και διαδικασιών εν μέσω της πολυπλοκότητας της φορολογίας, από πολίτες , φοροτεχνικούς και κρατικούς λειτουργούς, καθώς αυτό συνιστά βασική προϋπόθεση στη διασφάλιση της αποτελεσματικής οργάνωσης και λειτουργίας όλων. Παρότι η εφαρμογή του εναλλακτικού αυτού τρόπου φορολόγησης αναδείχτηκε σε ένα σημαντικό δημοσιονομικό εργαλείο για την κάλυψη των ελλειμμάτων του προϋπολογισμού, επέφερε δυσανάλογα φορολογικά βάρη στους πολίτες. Αυτή όμως η φορολογική επιβάρυνση αντισταθμίστηκε από το «ισχυρό εργαλείο» της ανάλωσης κεφαλαίου προηγούμενων ετών.