Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης: Μια κριτική θεώρηση υπό το πρίσμα των αρχών του Κοινωνικού Σχεδιασμού

Abstract

Τα φαινόμενα της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού μαζί με τις οικονομικές ανισότητες είναι φαινόμενα που ενδημούν στις ευρωπαϊκές χώρες όπως και στη χώρα μας. Η οικονομική και κοινωνική κρίση των τελευταίων χρόνων οδήγησε στη φτωχοποίηση νέα τμήματα της κοινωνίας στην Ελλάδα αλλά βύθισε στην εξαθλίωση και τμήματα που βρίσκονταν ήδη στο περιθώριο της κοινωνίας. Η Ελλάδα μετά από απαίτηση των Θεσμών και των προγραμμάτων δημοσιονομικής προσαρμογής υιοθέτησε ένα πρόγραμμα ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος με μεγάλη καθυστέρηση σε σχέση με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες. Το πρόγραμμα θεσμοθετήθηκε το 2012 ενώ με καθυστέρηση δύο ετών ξεκίνησε η πιλοτική του εφαρμογή ως Εγγυημένο Κοινωνικό Εισόδημα. Η κυβερνητική αλλαγή το 2015 είχε ως αποτέλεσμα και τον νέο σχεδιασμό του προγράμματος ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος. Στη νέα του φάση το πρόγραμμα ονομάστηκε Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης και μετά από μια πρώτη φάση υλοποίησης σε 30 δήμους για ένα σύντομο χρονικό διάστημα ξεκίνησε από τις αρχές του 2017 η πανελλαδική εφαρμογή του που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Στην παρούσα εργασία εξετάζουμε εάν ο σχεδιασμός και η εφαρμογή του προγράμματος του Κοινωνικού Εισοδήματος Αλληλεγγύης ακολουθεί τις αρχές και τις βασικές φάσεις και στάδια του Κοινωνικού Σχεδιασμού όπως αυτά έχουν αναλυθεί στην βιβλιογραφία