Ο Ελευθέριος Βενιζέλος απέναντι στο πολιτειακό ζήτημα (1924-1935): Πολιτικές Πρακτικές και Κοινοβουλευτικοί Μέθοδοι

Abstract

Η παρούσα εργασία πραγματεύεται την θέση του Ελευθερίου Βενιζέλου, των βενιζελικών και των αντιβενιζελικών δυνάμεων της εποχής, επάνω στο πολιτειακό ζήτημα. Η λεγόμενη «Β’ Ελληνική Δημοκρατία» ή άλλως, αβασίλευτη Δημοκρατία, εγκαθιδρύθηκε με απόφαση της Εθνοσυνέλευσης την 25η Μαρτίου 1924 και με την διενέργεια επικυρωτικού δημοψηφίσματος έλαβε έγκριση από τον λαό, την 13η Απριλίου 1924. Την 1η Μαΐου ο ναύαρχος Παύλος Κουντουριώτης ανέλαβε την Προεδρία της Δημοκρατίας, ενώ το 1927 ψηφίστηκε το τελευταίο Σύνταγμα του πολιτεύματος. Στις 10 Οκτωβρίου του 1935, οι αρχηγοί των τριών όπλων, εξώθησαν τον Παναγή Τσαλδάρη σε παραίτηση και αμέσως ανέλαβε την πρωθυπουργία ο Γεώργιος Κονδύλης, που αυτοανακηρύχθηκε αντιβασιλιάς. Την 3 Νοεμβρίου 1935 και έπειτα από ένα δημοψήφισμα-παρωδία, μετεβλήθη οριστικά το πολίτευμα σε Βασιλευομένη Δημοκρατία, με την επαναφορά στο θρόνο του Γεωργίου Β’. Σκοπός της εργασίας είναι να δείξει πως διαμορφώθηκαν οι σχέσεις μεταξύ του παλατιού και του βενιζελικού χώρου, από την περίοδο της Αρμοστείας στην Κρήτη και του Εθνικού Διχασμού και ποια ήταν η κατάσταση στην Ελλάδα του Μεσοπολέμου, ειδικότερα μετά την πολιτειακή αλλαγή. Θα γίνει αναφορά στις απόψεις των κυριότερων πολιτικών φυσιογνωμιών και των δύο παρατάξεων της εποχής, ενώ θα αναλυθούν οι πολιτικές πρακτικές που ακολουθήθηκαν κατά τα έντεκα χρόνια της Αβασίλευτης Δημοκρατίας.