Διαχείριση κρίσεων και υγειονομική ετοιμότητα σε περιφερειακό νοσοκομείο σε ιατρονοσηλευτικό και διοικητικό προσωπικό

Abstract

Σκοπός Οι καταστροφές και οι έκτακτες ανάγκες διαταράσσουν την ισορροπία ανάμεσα στις ανάγκες και τα διαθέσιμα μέσα και εφόδια . Τα νοσοκομεία παγκοσμίως εμπλέκονται στην αντιμετώπιση τέτοιων κρίσεων. Το κλειδί της επιτυχούς διαχείρισης είναι να είναι καλά προετοιμασμένα . Για να επιτευχθεί αυτό απαιτείται η ύπαρξη ενός λιτού , ρεαλιστικού και επαρκώς δοκιμασμένου σχεδίου ετοιμότητας . Η ετοιμότητα έκτακτης ανάγκης αναφέρεται στην ελαχιστοποίηση των αρνητικών επιπτώσεων στην υγεία και την ασφάλεια των ατόμων , αλλά και στην ακεραιότητα και τη λειτουργία των δομών και συστημάτων. Στόχος της εργασίας είναι η διερεύνηση του επιπέδου ετοιμότητας και των απόψεων του υγειονομικού προσωπικού ενός περιφερειακού νοσοκομείου, του Γενικού Νοσοκομείου Σπάρτης ,σε σχέση με την αντιμετώπιση εκτάκτων αναγκών και φυσικών καταστροφών . Υλικό –μέθοδος Η συλλογή των δεδομένων έγινε με τη συμπλήρωση ερωτηματολογίων από το μόνιμο προσωπικό του Γενικού Νοσοκομείου Σπάρτης (Ν=210). Τα ερωτηματολόγια περιελάμβαναν δημογραφικά στοιχεία και άλλες μεταβλητές που αφορούσαν γνώσεις σχεδίων διαχείρισης κρίσεων και απόψεις σχετικά με την εκτίμηση της ετοιμότητας του νοσοκομείου . Αποτελέσματα Το 61,4% του προσωπικού πιστεύει ότι το νοσοκομείο δεν έχει εμπειρία στην αντιμετώπιση φυσικής καταστροφής ή έκτακτης ανάγκης ή .Η συντριπτική πλειοψηφία (75,7%) δεν έχει συμμετάσχει σε άσκηση , ενημέρωση ή εκπαίδευση. Αν και το σχέδιο «Περσέας» είχε ενεργοποιηθεί το 2007(Αύγουστος) με τις πυρκαγιές μόνο το 8,6% αναφέρει γνώση του σχεδίου και μόνο το 17,6% γνωρίζει τι πρέπει να κάνει σε περίπτωση φυσικής καταστροφής ή έκτακτης ανάγκης. Ως εκ τούτου η συντριπτική πλειοψηφία του προσωπικού (90%) επιθυμεί να μάθει πώς να είναι κατάλληλα προετοιμασμένη. . Συμπεράσματα Τα σχέδια διαχείρισης κρίσεως για τα νοσοκομεία δεν είναι επικαιροποιημένα και γνωστά στο σύνολο του προσωπικού. Είναι επιτακτική η ανάγκη κατάλληλης προετοιμασίας. Απαιτούνται περαιτέρω μελέτες και ενέργειες για την ανάδειξη του θέματος και την ευαισθητοποίηση του υγειονομικού προσωπικού.