ΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΜΠΕΡΙΛΗΠΤΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΚΑΙ ΑΥΤΟΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ

Abstract

Σκοπός της εργασίας ήταν να μελετήσει τη συσχέτιση μεταξύ αφενός των στάσεων, των αντιλήψεων και των ανησυχιών των Ελλήνων εκπαιδευτικών έναντι της συμπεριληπτικής εκπαίδευσης και αφετέρου της αυτό-αποτελεσματικότητάς τους στη διδασκαλία μαθητών/τριών με αναπηρίες ή/και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Επιμέρους στόχοι της εργασίας ήταν: (i) η διερεύνηση των συναισθημάτων, στάσεων και ανησυχιών των Ελλήνων εκπαιδευτικών έναντι της συμπεριληπτικής εκπαίδευσης, (ii) η διερεύνηση του βαθμού της αυτό-αποτελεσματικότητάς τους ως προς τη συμπερίληψη και (iii) η μελέτη του βαθμού στον οποίον το δημογραφικό κι εργασιακό προφίλ τους επηρεάζει τις στάσεις, τις αντιλήψεις και τις ανησυχίες τους αλλά και το επίπεδο της αυτό-αποτελεσματικότητάς τους ως προς τη συμπερίληψη. Οι Έλληνες εκπαιδευτικοί τάσσονται υπέρ της συμπεριληπτικής εκπαίδευσης, στην περίπτωση μαθητών/τριών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες ή/και αναπηρίες, τρέφοντας θετικά συναισθήματα και επιδεικνύοντας θετικές στάσεις έναντι αυτής. Την ίδια στιγμή, ωστόσο, παρουσιάζονται ανήσυχοι ως προς την υιοθέτηση συμπεριληπτικών πρακτικών, αν και θεωρούν ότι το επίπεδο της αυτό-αποτελεσματικότητάς τους ως προς αυτήν είναι υψηλό. Το τελευταίο επηρεάζεται με θετικό τρόπο από τα συναισθήματα και τις στάσεις τους, όχι όμως και από τις ανησυχίες τους για τη συμπεριληπτική εκπαίδευση. Τα συναισθήματα, οι στάσεις και οι ανησυχίες τους επηρεάζονται από το σύνολο σχεδόν των υπό εξέταση δημογραφικών χαρακτηριστικών, με εξαίρεση το επίπεδο των σπουδών τους και το φορέα εργασίας τους (ιδιωτικός ή δημόσιος τομέας), ενώ το επίπεδο της αυτό-αποτελεσματικότητάς τους επηρεάζεται μόνο από το φύλο και τις σπουδές ή την επιμόρφωσή τους στον τομέα της ειδικής αγωγής.