Τα δικαιώματα του νοσοκομειακού ασθενούς: από τη θεωρία στην πράξη

Abstract

Η Ελλάδα είναι μια από τις πρώτες χώρες στην Ευρώπη οι οποίες εισήλθαν σε διαδικασία εκπόνησης νόμου περί δικαιωμάτων του νοσοκομειακού ασθενή, με τον νόμο 2071/1992(αρθ.47).Τα δικαιώματα αυτά, όπως ο σεβασμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, η ελευθερία της επιλογής, η συναίνεση, η πληροφόρηση, ο σεβασμός της οικογενειακής και ιδιωτικής ζωής, ο σεβασμός των ιδεολογικών και θρησκευτικών πεποιθήσεων, αφορούν ασφαλώς και τους χειρουργημένους ασθενείς. Σκοπός της παρούσης πτυχιακής εργασίας είναι η ανάδειξη του κατά πόσον ένας νοσηλευόμενος ασθενής σήμερα ,ασθενής σε κρατική υγειονομική υπηρεσία, είναι γνώστης ή ακόμα και χρήστης όλων των προαναφερθέντων δικαιωμάτων. Ωστόσο, γίνεται και μια προσπάθεια να εξεταστεί η τήρηση και η εφαρμογή της προστασίας, του σεβασμού ή ακόμα και της παραβίασης τους, κατά την διάρκεια της παραμονής του ασθενούς στο νοσοκομειακό περιβάλλον. Για την επίτευξη αυτού του σκοπού της παρούσης εργασίας πραγματοποιήθηκε μια ποιοτική έρευνα και το εργαλείο για αυτήν ήταν οι ημι-δομημένες συνεντεύξεις. Το επιλεχθέν δείγμα ήταν οκτώ χειρουργημένοι ασθενείς από την Ορθοπεδική Κλινική του Γενικού Νοσοκομείου της Ρόδου. Στα αποτελέσματα της έρευνας αποδεικνύεται ότι οι περισσότεροι χειρουργημένοι-νοσοκομειακοί ασθενείς δεν έχουν καλή γνώση των δικαιωμάτων τους και αυτό έχει ως αποτέλεσμα την αδυναμία, από την πλευρά τους, στην διεκδίκηση, την περιφρούρηση αλλά και στην παραβίαση σε κάποιο από αυτά, ως απόρροια της μη λήψης γνώσης των. Το γεγονός αυτό διαφαίνεται και από την θεραπευτική σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ ιατρού και ασθενή. Ο ασθενής σε μια υγειονομική μονάδα θα πρέπει να είναι ενημερωμένος για τα δικαιώματα του στον βαθμό εκείνο που να του επιτρέπεται για την προστασία τους. Στο ζήτημα αυτό κρίνεται επιβεβλημένη η χάραξη πολιτικής Υγείας σε τοπικό και εθνικό επίπεδο από όλους τους εμπλεκόμενους φορείς (Νοσοκομεία, επαγγελματίες υγείας, οργανώσεις ασθενών, Πολιτεία, Μ.Κ.Ο),καθώς και η ευαισθητοποίηση και ενημέρωση των πολιτών ως χρήστες υπηρεσιών υγείας αλλά και συνεχή εκπαίδευση και επιμόρφωση των επαγγελματιών υγείας με ταυτόχρονη εύρυθμη λειτουργία των μηχανισμών έλεγχου και προστασίας των δικαιωμάτων των ασθενών.