Ευρωπαϊκό Μοντέλο Διαχείρισης Κρίσεων: Μεταξύ Αποτελεσματικότητας και Συμμετοχικότητας

Abstract

Ο μετασχηματισμός της διεθνούς σκηνής τις τελευταίες σχεδόν τρείς δεκαετίες, που ταυτίζεται με τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου και η αναθεώρηση της παραδοσιακής έννοιας της ασφάλειας, είχε ως αποτέλεσμα τη διεθνή αναθεώρηση και αναπροσαρμογή της στρατηγικής διαχείρισης κρίσεων σε περιπτώσεις συγκρούσεων. Σε αυτό το πλαίσιο, η ανάγκη για την επονομαζόμενη «ολοκληρωμένη προσέγγιση» αναγνωρίστηκε από διεθνείς δρώντες, ως το κλειδί για μια αποτελεσματική διαχείριση κρίσεων. Η ΕΕ, ανταποκρινόμενη στις προκλήσεις, έχει αναπτύξει ένα ευρύ φάσμα δυνατοτήτων διαχείρισης κρίσεων και αποτελεί έναν από τους κύριους δρώντες στον τομέα. Σκοπός της εργασίας είναι η παρουσίαση του Ευρωπαϊκού μοντέλου διαχείρισης κρίσεων και η αξιολόγησή του στο πεδίο, δίνοντας έμφαση στο μετά τη Συνθήκη της Λισαβόνας μηχανισμό και εστιάζοντας στις πολιτικο-στρατιωτικές συνέργειες που αναπτύσσονται από την υπογραφή της, προς μια ολοκληρωμένη προσέγγιση. Η ανακοίνωση για την αναθεώρηση της «Ευρωπαϊκής Στρατηγικής Ασφαλείας» από την Ύπατο Εκπρόσωπο της Ένωσης για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας, προς μια «Παγκόσμια Στρατηγική της ΕΕ για την Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφαλείας», που προγραμματίζεται να παρουσιασθεί στα μέσα του 2016, αποτέλεσε πρόκληση για την εκπόνηση της διπλωματικής εργασίας.