Όνειρο και πραγματικότητα στο μυθιστορηματικό έργο του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη

Abstract

Η παρούσα εργασία εκπονήθηκε ως μέρος των απαιτήσεων του μεταπτυχιακού προγράμματος «Αρχαία και Νέα Ελληνική Φιλολογία» με ειδίκευση στη «Νέα Ελληνική Γλώσσα και Φιλολογία». Η εργασία επικεντρώνεται στο μυθιστορηματικό έργο του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη, το οποίο περιλαμβάνει τρία έργα: Οι τέσσερις τοίχοι, Το ελάχιστο ίχνος και ο Φιλοξενούμενος. Παρατηρείται πως οι χαρακτήρες των έργων συχνά έλκονται από το άδηλο, το λανθάνον, καθώς επίσης στην πλοκή των ιστοριών εντοπίζεται η έλλειψη ενός συγκεκριμένου τέλους. Στα έργα του Χατζηγιαννίδη δίνεται η εντύπωση ότι τα πρόσωπα βρίσκονται σε ένα όνειρο που δεν θέλουν να σταματήσει να υπάρχει. Με δεδομένο αυτές τις παρατηρήσεις, θα εξετάσουμε τις ιστορίες, τις αφηγήσεις και τις μυθοπλασίες του, που κυμαίνονται μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας. Ουσιαστικά δηλαδή θα μας απασχολήσει το πώς το όνειρο διαπερνά όλο το μυθιστορηματικό του έργο. Για να γίνει αυτό εφικτό, θα πρέπει να αναλύσουμε τα όνειρα, να κατανοήσουμε πώς αυτά λειτουργούν και από ποιά πηγή προέρχονται, αντλώντας στοιχεία από την ψυχανάλυση, και έτσι να κατανοήσουμε τελικά πώς ακριβώς λειτουργούν μέσα στο έργο και ποιός ο λόγος ύπαρξής τους. Θα εστιάσουμε στη θεωρία των ονείρων, της θεώρησης δηλαδή του Sigmund Freud. Έτσι λοιπόν με βάση τη θεωρία αυτή θα καταλήξουμε σε συμπεράσματα, τα οποία θα μας οδηγήσουν στην καλύτερη κατανόηση του έργου.