Η Διαμεσολάβηση ως θεσμός αποσυμφόρησης της διαδικασίας απονομής δικαιοσύνης

Abstract

Από την αρχαιότητα ακόμα, που οι άνθρωποι ξεκίνησαν να ζουν σε ομάδες, η ύπαρξη διαφωνιών ανάμεσα τους ήταν αναπόφευκτη. Επίσης, αναπόφευκτη ήταν και η εμφάνιση της ανάγκης για εύρεση τρόπων για να διευθετηθούν αυτές οι διαφωνίες που προκύπταν. Η ανάγκη πρόσβασης του ατόμου σε ένα αντικειμενικό σύστημα δικαιοσύνης σήμερα έχει χαρακτηριστεί σαν ένα θεμελιώδες δικαίωμα. Το δικαίωμα αυτό, προϋπάρχει της γέννησης του δημοκρατικού πολιτεύματος. Εναλλακτικά συστήματα για την επίλυση των διαφορών, λειτουργούσαν και εξακολουθούν να λειτουργούν από την αρχαία Ελλάδα. Από τα αρχαία Ελλάδα ήδη, είχε γίνει αντιληπτό ότι τα βασικά χαρακτηριστικά μιας σύγχρονης κοινωνίας είναι τα μέλη της να είναι αρμόδια να κρίνουν τις ανθρώπινες πράξεις, μέσω ενός εξουσιοδοτημένου αντιπροσώπου. Σαν ένα εναλλακτικό μέσο επίλυσης των διαφορών, μεταξύ άλλων, είναι η διαμεσολάβηση. Η διαμεσολάβηση αποτελεί μια διαδικασία προσέγγισης των διαφόρων που ανακύπτουν και της επίλυσής τους, εξωδικαστικός. Ο θεσμός της διαμεσολάβησης, προσφέρει πολλαπλά οφέλη στην λειτουργία της δικαιοσύνης και λειτουργεί σαν ένα εναλλακτικό μέσο επίλυσης των διαφορών. Ωστόσο μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει πλήρως αποδεκτό σαν ένα επίσημο σύστημα, παρ’ όλο που υπάρχουν αρκετές νομοθετικές διατάξεις που προωθούν την λειτουργία του. Σύμφωνα με τα προηγούμενα, σκοπός της εργασίας αυτής, είναι να αναλύσει βιβλιογραφικά τα εναλλακτικά μέσα επίλυσης διαφορών, και εστιάζοντας στην διαδικασία της διαμεσολάβησης, να μελετήσει τα βασικά πλεονεκτήματα της και τον τρόπο λειτουργίας της. Μέσα από την διαδικασία αυτή, σε συνδυασμό με την πρωτογενή έρευνα που διενεργείται, πρόκειται να προκύψουν ορισμένα συμπεράσματα αναφορικά με το ρόλο του θεσμού της διαμεσολάβησης, στην ταχύτητα απονομής της δικαιοσύνης και γενικότερα, στην παροχή βοήθειας στα δικαστήρια της χώρας για να πετύχουν καλύτερα αποτελέσματα για τους πολίτες και το κράτος.