Δυστοπία και μνήμη στην πεζογραφία του Μιχάλη Μακρόπουλου: Μαύρο νερό, Η θάλασσα, Άρης

Abstract

Η παρούσα διπλωματική εργασία εμβαθύνει στη μυθοπλαστική πεζογραφία του Μιχάλη Μακρόπουλου και συγκεκριμένα σε τρία σχετικά πρόσφατα έργα του: Μαύρο νερό (2019), Η θάλασσα (2020) και Άρης (2021, σε συνεργασία με την Ελένη Κοφτερού). Σε αυτά επιχειρείται να αναδειχθεί ο ρόλος της δυστοπίας και της μνήμης. Μολονότι τοποθετούνται χρονικά στο μέλλον, εκφράζουν παροντικούς φόβους ή/και παροντικές καταστάσεις. Ο συγγραφέας παρατηρεί και αφουγκράζεται το παρόν, τονίζοντας τρέχουσες παθογένειες και προβάλλοντάς τες σε ένα δυστοπικό μέλλον. Μέσα από την αναζήτηση μιας ευτοπίας, τα αφηγηματικά πρόσωπα αναδεικνύουν τις προκλήσεις της σύγχρονης εποχής και την επιτακτική ανάγκη για επανεκκίνηση σε παγκόσμιο επίπεδο.