Επισκόπηση των παρεχόμενων υπηρεσιών εκπαίδευσης των Κέντρων Δια Βίου Μάθησης: η περίπτωση των Κέντρων Δια Βίου Μάθησης της περιφερειακής ενότητας Κορινθίας

Abstract

Η παρούσα έρευνα έχει ως αντικείμενο την επισκόπηση των παρεχόμενων υπηρεσιών εκπαίδευσης των κέντρων δια βίου μάθησης της περιφερειακής ενότητας Κορινθίας. Μετά από βιβλιογραφική ανασκόπηση, παρουσιάζεται ο θεσμός των κέντρων δια βίου μάθησης και οι συνιστώσες (εκπαίδευση ενηλίκων, εκπαιδευτές, πιστοποιημένοι φορείς, μη τυπική μάθηση). Με μια σύντομη ιστορική αναδρομή, η εκπαίδευση ενηλίκων ως ιδέα ανάγεται στον Πλάτωνα ενώ στις αρχές του 19ου αιώνα εφαρμόστηκε στην κεντρική και Β. Ευρώπη. Στην Ελλάδα εφαρμόζεται μόλις 6 χρόνια πριν το 2010. Η έρευνα επιδιώκει να καταγράψει τη στάση των εκπαιδευομένων πριν και μετά την εκπαίδευση, τις εκπαιδευτικές μεθόδους που χρησιμοποιούνται, τα αντικείμενα που επιλέγουν οι εκπαιδευόμενοι και τυχόν καλές πρακτικές. Επίσης, φιλοδοξεί να παρουσιάσει το έργο των κέντρων δια βίου μάθησης σε τοπικό επίπεδο και την σπουδαιότητά του ως φορέας αντιμετώπισης της ανθρωπιστικής κρίσης. Για την έρευνα, επισκεφτήκαμε τρία κέντρα δια βίου μάθησης (Δ. Σικυωνίων, Δ. Κορινθίων και Δ. Νεμέας) και σε αυτά πέντε τμήματα εκπαίδευσης ενηλίκων με διαφορετικά αντικείμενα εκπαίδευσης. Για τη συλλογή των δεδομένων, έγινε χρήση ερωτηματολόγιου σε έντυπη μορφή (51 ερωτηματολόγια) και ηλεκτρονική μορφή (30 ερωτηματολόγια). Ακόμα, χρησιμοποιήθηκαν τέσσερα (4) ερωτηματολόγια σε εκπαιδευόμενους που δεν ολοκλήρωσαν την εκπαίδευση για να υπάρχει μια ακόμα αντίληψη του θεσμού. Με την ποσοτική ανάλυση όλων των δεδομένων, μερικά από τα συμπεράσματα που αναδείχθηκαν είναι η θετική στάση των εκπαιδευομένων στη δια βίου μάθηση, η κατάκτηση γνώσεων και η ανάπτυξη δεξιοτήτων που κάνουν την καθημερινότητά τους καλύτερη, η ανάπτυξη κοινωνικών σχέσεων, η ευαισθητοποίηση για θέματα εθελοντισμού και κοινωνικής επιχειρηματικότητας, η πιθανότητα σύνδεσης της μη τυπικής εκπαίδευσης με την αγορά εργασίας, η ενεργοποίηση της τρίτης ηλικίας, η έλλειψη σε υλικοτεχνική υποδομή και σε τακτικό προσωπικό, η έλλειψη επικοινωνίας και διάχυσης των αποτελεσμάτων της εκπαίδευσης και η αδυναμία οργάνωσης θεματικών ενοτήτων με βάση τις τοπικές ανάγκες.