Φυσική αγωγή και ΑΜΕΑ. Όψεις της συνεκπαίδευσης στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση.

Abstract

Η συνεκπαίδευση του μαθητή με αναπηρίες είναι ένα θέμα που δεν έχει απασχολήσει σε μεγάλο βαθμό την ελληνική εκπαιδευτική πραγματικότητα. Ο κυριότερος λόγος για αυτή την απουσία ενασχόλησης με την εκπαίδευση του παιδιού με αναπηρίες, είναι ότι η «αναπηρία» θεωρείται σαν ένα ζήτημα που απασχολεί τις ιατρικές κυρίως υπηρεσίες, χωρίς όμως να αναγνωρίζονται οι συναισθηματικές, κοινωνικές και εκπαιδευτικές ανάγκες του μαθητή με αναπηρίες. Εάν θέλουμε να κάνουμε λόγο για μια αναβαθμισμένη ποιότητα ζωής του παιδιού με αναπηρία δεν μπορούμε να μη λάβουμε υπόψη την παράμετρο της εκπαίδευσής του και ειδικά τη συμμετοχή του στο μάθημα της φυσικής αγωγής. Στόχος της παρούσας μελέτης είναι η ανίχνευση όλων εκείνων των παραμέτρων με τις οποίες μπορεί να επιτευχθεί η πλήρης συμμετοχή και αποδοχή του παιδιού με αναπηρία στο μάθημα της φυσικής αγωγής. Για το λόγο αυτό εξετάσαμε τις απόψεις/στάσεις των καθηγητών φυσικής αγωγής σχετικά με την ενσωμάτωση μαθητών με αναπηρίες σε τυπική τάξη. Η ενημέρωση/κατάρτιση των εκπαιδευτικών, η μορφή αναπηρίας, η προσαρμογή της διδασκαλίας, η συμπεριφορά των υπόλοιπων μαθητών, είναι μερικές από τις πιο σημαντικές παραμέτρους που σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνάς μας, μπορούν να οδηγήσουν σε μια επιτυχημένη συνεκπαίδευση μαθητών με αναπηρίες στο μάθημα της φυσικής αγωγής.