Θεωρίες Συνωμοσίας και Αποφάσεις Εξωτερικής Πολιτικής. Διαχείριση των Κινδύνων και των Προκλήσεων επί του Προγράμματος Αμυντικής Συνεργασίας Ελλάδας-Ισραήλ

Abstract

Στην παρούσα εργασία επιχειρούμε τη διαχείριση κινδύνων που θέτουν στο ελληνικό σύστημα λήψης αποφάσεων εξωτερικής πολιτικής οι διαδιδόμενες θεωρίες συνωμοσίας μέσω του Twitter, ως έκφανση της κοινής γνώμης. Ειδικότερα, εξετάζουμε τις προκλήσεις που τίθενται κατά αυτόν τον τρόπο έναντι του Προγράμματος Αμυντικής Συνεργασίας μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ. Αρχικά διερευνούμε το τι συνιστά μια θεωρία συνωμοσίας. Από την οικεία βιβλιογραφία εξάγουμε τα θεμελιώδη στοιχεία που μας επιτρέπουν να ταυτοποιήσουμε ένα αφήγημα έως τέτοιο. Ακολούθως, ερευνούμε το υπό ποιες προυποθέσεις η κοινή γνώμη, που ενδέχεται να δομηθεί γύρω από μια ή περισσότερες θεωρίες συνομωσίας, μπορεί να επηρεάσει ένα σύστημα λήψης αποφάσεων εξωτερικής πολιτικής. Στη συννέχεια, μέσω της εφαρμογής του προτύπου διαχείρισης κινδύνων ISO31000:2018 επί του συστήματος λήψης αποφάσεων εξωτερικής πολιτικής, αξιολογούμε τους κινδύνους που απορρέουν από τις διαδιδόμενες θεωρίες συνωμοσίας στο Twitter έναντι της αμυντικής συνεργασίας Ελλάδας και Ισραήλ. Για την αναγνώριση αυτών των κινδύνων εφαρμόσαμε την τεχνική ανάλυσης σεναρίου. Για την την ανάλυση των αναγνωρισθέντων κινδύνων, χρησιμοποιήσαμε το εργαλείο και τα σύμβολα της μεθόδου CORAS. Επίσης, χρησιμοποιήσαμε την πλατφόρμα KNIME ώστε μέσω ανάλυσης κοινωνικών δικτύων και όρων που συναντώνται στο Twitter να εκτιμήσουμε πιθανότητες εκδήλωσης των κινδύνων. Τέλος, αφού αποτυπώσαμε τα αποτελέσματα της εκτίμησης των κινδύνων σε μήτρα κινδύνων, προτείναμε ενέργειες χειρισμού κατάλληλες για τη μείωση του επιπέδου τους ή την εξάλειψή τους. Στο σύνολό της η εργασία αποτελεί μία προσπάθεια διεπιστημονικής προσέγγισης σύνθετων προβλημάτων. Έχοντας ως βασικό πυλώνα το πεδίο της ανάλυσης εξωτερικής πολιτικής, έναν υποκλάδο των Διεθνών Σχέσεων, προσπαθούμε να εφαρμόσουμε επί του συστήματος λήψης αποφάσεων εξωτερικής πολιτικής την προσέγγιση της διοικητικής της διακινδύνευσης, επιστρατέυοντας επιπλέον, όπου απαιτείται, τεχνικές ανάλυσης δεδομένων, όπως η λεξικομετρική ανάλυση και η ανάλυση κοινωνικών δικτύων.