Υποστήριξη και Ψυχοκοινωνικές Παρεμβάσεις σε παιδιά και εφήβους μετά από Κακοποίηση

Abstract

Εισαγωγή: Τα παιδιά, που έχουν δεχθεί κάποιο είδος ή πολλαπλά είδη κακοποίησης αντιμετωπίζουν συμπτώματα τραύματος, συναισθηματικά, συμπεριφορικά προβλήματα και Διαταραχή Μετατραυματικού Στρες (ΔΜΤΣ). Οι κακοποιημένοι ανήλικοι σύμφωνα με τις παραπάνω δυσκολίες χρειάζεται να συμμετάσχουν σε ψυχοκοινωνικές παρεμβάσεις, για να αντιμετωπίσουν τις επιπτώσεις της κακοποίησης. Σκοπός: Ο σκοπός αυτής της συστηματοποιημένης ανασκόπησης είναι να εντοπισθούν και να καταγραφούν οι ψυχοκοινωνικές παρεμβάσεις στην κοινότητα, για ανηλίκων ηλικίας 6-18 ετών, που έχουν δεχθεί κάποιο είδος κακοποίησης. Μεθοδολογία: Η μεθοδολογία αυτής της βιβλιογραφικής ανασκόπησης βασίστηκε στον τρόπο εκπόνησης των συστηματοποιημένων βιβλιογραφικών ανασκοπήσεων. Η αναζήτηση της βιβλιογραφίας πραγματοποιήθηκε μέσω των ηλεκτρονικών βάσεων δεδομένων (Β. Δ.) PubMed και Scopus και χρησιμοποιήθηκαν οι εξής λέξεις κλειδιά: child abuse, adolescent abuse, psychosocial intervention, support. Αποτελέσματα: Επτά μελέτες συμπεριλήφθηκαν στη συγκεκριμένη συστηματοποιημένη ανασκόπηση. Κάποιες μελέτες αφορούσαν παρεμβατικά προγράμματα για την παιδική κακοποίηση, όπου το αποτέλεσμα αυτών ήταν να αντιμετωπίσουν τα συμπτώματα τραύματος, συναισθηματικά και συμπεριφορικά προβλήματα και τέλος να βελτιώσουν αποτελεσματικά τις σχέσεις αλληλεπίδρασης παιδιού με τρέχοντα φροντιστή. Άλλες μελέτες αφορούσαν παρεμβατικά προγράμματα για τη σεξουαλική κακοποίηση κοριτσιών, που διαγνώστηκαν με ΔΜΤΣ. Η Θεραπεία Παρατεταμένης Έκθεσης (PE-A) και η Γνωστική Συμπεριφορική ομαδική Θεραπεία (CBT) προκαλούν μεγαλύτερη βελτίωση στα συμπτώματα της ΔΜΤΣ. Συμπεράσματα: Μέσω των αποτελεσμάτων των ψυχοκοινωνικών παρεμβάσεων υπογραμμίστηκαν τα οφέλη της αντιμετώπισης των αρνητικών συνεπειών της κακοποίησης ανηλίκων, ώστε να προαχθεί η ψυχο-συναισθηματική και σωματική υγεία τους. Είναι σημαντικό να υλοποιούνται προγράμματα ψυχοκοινωνικών παρεμβάσεων στην κοινότητα, τα οποία προτείνεται να διενεργούνται σε κοινοτικά κέντρα ψυχικής υγείας, δομές υποστήριξης, νοσοκομεία και σχολεία.