Πιστωτικός κίνδυνος στον τραπεζικό τομέα της Ευρωπαϊκής Ένωσης: δυναμικές σύγκλισης και συγκέντρωσης.

Abstract

Παρόλο που ως όραμα η ευρωπαϊκή ενοποίηση αντικατοπτρίζει μια ιδανική κατάσταση χωρίς την ύπαρξη ανισοτήτων και ουσιαστικών διαφορών μεταξύ των κρατών μελών, στην πράξη φαίνεται πως η κατάργηση των πολιτικών συνόρων δεν εξαφάνισε τις ανισότητες μεταξύ των Ευρωπαϊκών κρατών-μελών. Σκοπός της έρευνας είναι η διερεύνηση της ύπαρξης κατακερματισμού ή συγκέντρωσης στον πιστωτικό κίνδυνο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Παράλληλα, διερευνώνται οι τάσεις σύγκλισης ή απόκλισης που υφίστανται σε διάφορες ομάδες χωρών της ΕΕ αναφορικά με τον τραπεζικό κίνδυνο. Η έρευνα είναι ποσοτική, ενώ συλλέχθηκαν δευτερογενή δεδομένα τύπου πάνελ που αφορούν τα ποσοστά Μη Εξυπηρετούμενων Δανείων (ΜΕΔ) και τα επίπεδα χρηματοπιστωτικών περιουσιακών στοιχείων των 27 κρατών μελών της ΕΕ για την περίοδο 2006-2020. Το εμπειρικό μέρος εδράζεται σε τρεις βασικούς πυλώνες: την ανάλυση της εξέλιξης του συντελεστή μεταβλητότητας των ΜΕΔ, τον υπολογισμό του δείκτη Theil και τον εκτίμηση του συντελεστή β-σύγκλισης. Τα ευρήματα της έρευνας υποδεικνύουν πως για την περίοδο 2006-2020 οι ανισότητες στον πιστωτικό κίνδυνο της ευρωζώνης οξύνθηκαν σημαντικά. Από την εξέλιξη των ΜΕΔ στις επιμέρους υπο-ομάδες διαπιστώνονται μεγάλα ποσοστά ΜΕΔ τα οποία επιμένουν και παίζουν καθοριστικό ρόλο στην ύπαρξη κατακερματισμού στον πιστωτικό κίνδυνο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η ύπαρξη ανισοτήτων απομακρύνει το όραμα για πραγματική ενοποίηση των κρατών μελών της ΕΕ Έχοντας εντοπίσει το πρόβλημα, η ΕΕ μπορεί να αποδυθεί στην εξάλειψή του, αυστηροποιώντας τις πολιτικές εποπτείας, αναπτύσσοντας νέα διαχειριστικά συστήματα και αγορές για τα προβληματικά χρέη και λαμβάνοντας μέτρα για την συμμόρφωση της αφερεγγυότητας. Έτσι, η ΕΕ μπορεί όχι μόνο να καταπολεμήσει τις ανισότητες, αλλά και να ενισχύει σημαντικά τον χρηματοπιστωτικό της τομέα.