Διακρίσεις - Ανισότητα. Παιδική επιθετικότητα. Απόψεις και παρεμβάσεις εκπαιδευτικών. Μελέτη περίπτωσης σε δημοτικό σχολείο του Πειραιά.

Abstract

Η σχολική επιθετικότητα είναι ένα μεγάλο πρόβλημα που τα τελευταία χρόνια αυξάνεται με ραγδαίους ρυθμούς και σε διάφορες μορφές και προβληματίζει κυρίως εκπαιδευτικούς και γονείς. Η παρούσα έρευνα θα ασχοληθεί με την σχολική επιθετικότητα στην σύγχρονη εποχή για τα παιδιά που φοιτούν στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Οι αιτίες για την εκδήλωση του φαινομένου έχουν τις ρίζες τους σε κοινωνικούς και βιολογικούς παράγοντες. Οι συνέπειες από την εκδήλωση των επιθετικών συμπεριφορών είναι αρκετά σοβαρές και αφορούν τους θύτες, τα θύματα και όλη τη σχολική κοινότητα. Φαινόμενα όπως ο στιγματισμός, η ανισότητα και η διάκριση των επιθετικών παιδιών από το σύνολο του σχολείου αποτελούν αρνητικές συνέπειες της επιθετικότητας που εκδηλώνουν τα παιδιά και καταστρεπτικές για την κοινωνικοποίησή τους και την ψυχική τους ισορροπία, αλλά και την εκπαιδευτική τους πορεία. Ο ρόλος του εκπαιδευτικού είναι σημαντικός και καθοριστικός στη διαδικασία πρόληψης και αντιμετώπισης των επιθετικών συμπεριφορών, ώστε να μειωθούν οι σοβαρές συνέπειες. Σκοπός της παρούσας έρευνας είναι να αναδείξει τις απόψεις και στάσεις των εκπαιδευτικών του δημοτικού σχολείου σχετικά με την πρόληψη και αντιμετώπιση αυτών των συμπ/εριφορών. Για την διεξαγωγή της έρευνας πραγματοποιήθηκαν 7 συνεντεύξεις εκπαιδευτικών που υπηρετούν μόνιμα σε δημορικό σχολείο του δήμου Πειραιά. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι εκπαιδευτικοί που συμμετείχαν έχουν ξεκάθαρη γνώση για την έννοια της επιθετικότητας, αναγνωρίζουν τις μορφές της επιθετικότητας και τα χαρακτηριστικά της κάθε μορφής. Έχουν την πρόθεση να δράσουν άμεσα απέναντι σε τέτοιες συμπεριφορές, με ψυχραιμία, αποτρέποντας τις διακρίσεις και την απομόνωση. Νιώθουν ικανοί να αντιμετωπίσουν τέτοια φαινόμενα λόγω της πείρας τους και της ατομικής τους προσπάθειας και χρησιμοποιώντας μερικά βασικά παιδαγωγικά εργαλεία.Υποστηρίζουν όμως ότι αυτές οι τεχνικές απαιτούν χρόνο και υπομονή για να φανερώσουν θετικά αποτελέσματα, γεγονός που πολλές φορές είναι ματαιωτικό και τους αποθαρρύνει.Τονίζουν ότι υστερούν από οργανωμένες και βιωματικές επιμορφώσεις και από μόνιμες διεπιστημονικές ομάδες, ώστε να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα οικοσυστημικά. Οι συνέπειες αυτών των συμπεριφορών βαραίνουν τόσο το θύτη με κίνδυνο την χαμηλή του επίδοση, τη μαθητική διαρροή, την περιθωριοποίηση, όσο και το θύμα με ψυχολογικά προβλήματα και σχολική απομάκρυνση. Και οι εκπαιδευτικοί όμως διακατέχονται από επαγγελματικό στρες, φόβο και ματαίωση. Τέλος υποστηρίζουν ότι το κράτος και οι σχολικοί σύμβουλοι θα πρέπει να είναι πιο υποστηρικτικοί και οι προσπάθειές τους να είναι πιο οργανωμένες και αισθητές. Τέλος, μεγάλες δυσκολίες αντιμετωπίζουν οι εκπαιδευτικοί όταν δεν έχουν την συνεργασία των συναδέρφων τους και των γονιών για την σωστή και συλλογική αντιμετώπιση των επιθετικών συμπεριφορών.