Η Κοινωνία των Εθνών και το σύστημα ασφαλείας του Μεσοπολέμου

Abstract

Αν και η συνεργασία των κρατών με στόχο την ειρήνη, δεν αποτελούσε ένα νέο εγχείρημα, με τη συμβολή του ίδιου του προέδρου των Η.Π.Α. Ουίλσον και την απαίτηση της ευρωπαϊκής κυρίως κοινής γνώμης, η Κοινωνία των Εθνών κομίζει το δώρο της παγκόσμιας ειρήνης την επόμενη κιόλας ημέρα της λήξης του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Πρόκειται για το μεγαλύτερο σε κλίμακα οργανισμό που είχε συσταθεί ποτέ, καλύπτοντας όλο το φάσμα της διεθνούς συνεργασίας (πολιτικό, κοινωνικο-οικονομικό, ανθρωπιστικό). Τα εθνικά όμως συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων, εμπόδισαν την ΚτΕ να επιτελέσει το έργο της που δεν ήταν άλλο από την ειρηνική επίλυση των διαφορών. Η αδυναμία επίτευξης του αφοπλισμού των κρατών-μελών της και η αποτυχία της να διαχειριστεί κρίσεις όπως αυτές της ιαπωνικής εισβολής στη Μαντζουρία και του ιταλοαιθιοπικού πολέμου, καταρράκωσαν το κύρος της. Με την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, είναι πλέον δεδομένο ότι η ΚτΕ δεν κατάφερε να αποτελέσει τον ισορροπιστή ανάμεσα σε μια παλιά τάξη πραγμάτων και σε μια νέα. Το γεωπολιτικό status quo που είχε προκύψει μετά τη λήξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, ήταν μια χίμαιρα.