Η πρακτική της μετατροπής διατηρητέων κτηρίων και μνημείων της Πελοποννήσου σε αρχαιολογικά και μεσαιωνικά μουσεία, ως μοχλός διάσωσης και διαχείρισης της πολιτισμικής κληρονομιάς, υπό το πρίσμα της αειφορίας και της βιώσιμης ανάπτυξης

Abstract

Στην παρούσα διατριβή επιχειρείται η εξέταση της έννοιας της επανάχρησης αναφορικά με την ένταξη των αρχαιολογικών και μεσαιωνικών μουσείων της Πελοποννήσου σε ένα προϋπάρχον κέλυφος, το οποίο είχε μία άλλη χρήση. Σκοπός της έρευνας είναι ο προσδιορισμός της σχέσης της επανάχρησης του χώρου κάτω από τη νέα του λειτουργία ως μουσειακού, οι τυχόν περιορισμοί που υπήρξαν κατά τη διαδικασία της μετατροπής του, καθώς και το αποτέλεσμα που προέκυψε από τη νέα του διαχείριση. Μέσα από την καταγραφή των μνημείων, αλλά και των διατηρητέων κτηρίων ιστορικής σημασίας που υπάρχουν στην Πελοπόννησο και έχουν μετατραπεί σε μουσεία, τονίζεται η σημασία της μετατροπής τους σε μουσειακούς χώρους, έτσι ώστε να επιτευχθεί η ιστορική και πολιτιστική τους συνέχεια και επιπλέον η αδιάσπαστη αυτή συνέχεια να αποτελέσει ζωντανό και δημιουργικό στοιχείο του σύγχρονου ανθρώπινου περιβάλλοντος. Σε αυτή την περίπτωση η επανάχρηση μπορεί να αποβεί επωφελής ως μέσο βελτίωσης της ποιότητας ζωής των κατοίκων της περιοχής και προώθησης της τουριστικής ανάπτυξης. Επιπλέον δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στις έννοιες της αειφορίας και της βιώσιμης ανάπτυξης και πώς η πρακτική της μετατροπής μνημείων ή διατηρητέων κτηρίων σε μουσεία συμβάλλει σε αυτό. Τέλος, η έρευνα επεκτείνεται και σε προτάσεις μετατροπής εγκαταλελειμμένων ιστορικών κτηρίων σε μουσεία ή πολιτιστικά/πνευματικά κέντρα.