Πολιτικές στέγασης και κοινωνικής προστασίας των ασυνόδευτων ανήλικων προσφύγων στην Ελλάδα

Abstract

Αυτή η εργασία επιχειρεί να εξετάσει τις πολιτικές στέγασης και κοινωνικής προστασίας για τους ασυνόδευτους ανήλικους πρόσφυγες στην Ελλάδα. Αυτό επιδιώκεται μέσα από τη θεωρητική και εμπειρική επεξεργασία του εν λόγω ζητήματος. Βασικό επιχείρημα είναι ότι ο υπολειμματικός χαρακτήρας των πολιτικών στέγασης και κοινωνικής προστασίας για τους ασυνόδευτους ανήλικους πρόσφυγες συνυφαίνεται με τον ευρύτερα αποτρεπτικό χαρακτήρα της ευρωπαϊκής και εγχώριας προσφυγικής πολιτικής. Στο θεωρητικό μέρος της εργασίας θα γίνει προσπάθεια παράθεσης και κριτικής επεξεργασίας των πολιτικών για την προστασία των ασυνόδευτων ανήλικων προσφύγων που έχουν διατυπωθεί στο Διεθνές και Ευρωπαϊκό περιβάλλον και έχουν προσαρμοστεί στην ελληνική νομοθεσία. Παράλληλα, μελετάται και σχολιάζεται η διακύμανση των προσφυγικών εισροών στην Ευρώπη και την Ελλάδα από την αρχή της αποκαλούμενης στον δημόσιο λόγο "προσφυγικής" κρίσης το 2015. Από τη θεωρητική ανάλυση προκύπτει ότι, παρά το πλήθος των εύηχων διεθνών και ευρωπαϊκών συστάσεων για την παιδική προστασία, το ελληνικό κράτος δεν φαίνεται να έχει εφαρμόσει ένα πλαίσιο στεγαστικής και κοινωνικής μέριμνας που να ευνοεί την κοινωνική ενσωμάτωση των ασυνόδευτων ανήλικων προσφύγων. Στο εμπειρικό μέρος, μέσα από έρευνα πεδίου σε εκπροσώπους άσκησης και υλοποίησης κοινωνικής πολιτικής, ο ισχυρισμός αυτός επαληθεύεται. Διαπιστώνεται πως οι στεγαστικές και κοινωνικές παροχές που έχουν υλοποιηθεί έχουν κατά βάση ως στόχο την οριακή επιβίωση των ανθρώπων. Οι κοινωνικές παροχές που προσφέρονται στα παιδιά έχουν άμεση σχέση με το στεγαστικό καθεστώς στο οποίο διαμένουν. Οι πολιτικές διακηρύξεις και το εύηχο πλαίσιο που τίθεται από τους διεθνείς και ευρωπαϊκούς φορείς δεν φαίνεται να συμβαδίζει με την εφαρμοσμένη ελληνική πολιτική πραγματικότητα.