Η Λαϊκή Δικαιοσύνη στην Κατεχόμενη Ελλάδα.

Abstract

Η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται το ζήτημα της Λαϊκής Δικαιοσύνης στην κατεχόμενη Ελλάδα του 1943-1944. Σκοπός της εργασίας είναι η διερεύνηση και παρουσίαση των λαοκρατικών θεσμών και κυρίως, της Λαϊκής Δικαιοσύνης στην κατεχόμενη Ελλάδα προκειμένου να κατανοηθούν οι ιστορικές συνθήκες και εξελίξεις που οδήγησαν στην ανάπτυξη των συγκεκριμένων θεσμών. Η μέθοδος έρευνας που ακολουθήθηκε στην εργασία ήταν η ιστορική έρευνα. Έτσι, προέκυψαν πρωτογενείς πηγές από αρχεία τα οποία παραπέμπουν σε πραγματικές υποθέσεις της υπό εξέταση χρονικής περιόδου (1943-1944). Οι υποθέσεις που παρουσιάστηκαν, εκδικάστηκαν στην Εύβοια κατά το 1943. Από τα χαρακτηριστικά των υποθέσεων φαίνεται πως τα Λαϊκά Δικαστήρια συντάσσονταν σε τακτικό εβδομαδιαίο χρόνο και εμπλέκονταν σε αυτά μάρτυρες υπεράσπισης και κατηγορίας. Αποτελούνταν από μέλη που είχαν εκλεγεί από την κοινότητα και οι αποφάσεις βασίζονταν κυρίως στη στάση που κρατούσε ο τοπικός πληθυσμός. Τα Λαϊκά Δικαστήρια εξέταζαν υποθέσεις που σχετίζονταν με την καθημερινή διαβίωση των ανθρώπων, όσο και σοβαρότερα αδικήματα, όπως υποθέσεις φόνων. Οι δικαστές προερχόταν από το λαό, δίκαζαν με βάση την κοινή λογική και συνείδηση και σύμφωνα με αυτό που ο λαός θεωρούσε ως σωστό και δίκαιο. Οι αποφάσεις μπορεί να ήταν υπερβολικά αυστηρές και μεροληπτικές, απλοϊκές και άλλες φορές πρωτότυπες (π.χ. εκτέλεση, εξορία, διαγραφή από λαϊκές οργανώσεις, γάμος). Η απονομή Δικαιοσύνης προσαρμόστηκε στις συνθήκες της μικρής κοινωνίας του χωριού ή της κοινότητας και ενεργοποιήθηκε από το λαό με σκοπό τη δίκαιη τιμωρία των εγκλημάτων των χωριών, που είχε ως αποτέλεσμα τη μετάβαση σε ένα νέο κράτος δικαίου.