Η στρατηγική της Ελλάδας στο πεδίο της Διά Βίου Μάθησης κατά την προγραμματική περίοδο 2014-2020 και ο ρόλος των Μ.Μ.Ε στην προβολή της. Μελέτη περίπτωσης: Τα Σχολεία Δεύτερης Ευκαιρίας

Abstract

Οι σύγχρονες κοινωνίες, έχοντας να αντιμετωπίσουν τη συνεχή πρόκληση ανανέωσης και προσαρμογής τους στις επιταγές της τεχνολογικής προόδου, αλλά και των νέων οικονομικό-πολιτικών δεδομένων, έχουν αντιληφθεί την αναγκαιότητα υιοθέτησης νέων μορφών εκπαίδευσης, με απώτερο σκοπό την ενσωμάτωση στον ενεργό πληθυσμό εξειδικευμένων γνώσεων και δυνατοτήτων, όπως επίσης και τη συμπληρωματική κάλυψη των κενών που προκύπτουν λόγω της αδυναμίας του εκπαιδευτικού συστήματος να παράσχει ισότιμη πρόσβαση σε όλες τις κοινωνικές ομάδες. Σε αυτό ακριβώς το γεγονός έγκειται η παροχή θεσμικής υπόστασης αλλά και η αναγνώριση της αξίας της Διά Βίου Μάθησης (Δ.Β.Μ.) από τους κρατικούς φορείς. Η Δ.Β.Μ έχει πλέον ενταχθεί, μέσω της ανάπτυξης σχετικών δομών και εκπαιδευτικών προγραμμάτων, στο πεδίο της Εκπαίδευσης Ενηλίκων, συμβάλλοντας στην επαγγελματική κατάρτιση όχι μόνο των χαμηλών κοινωνικών στρωμάτων, αλλά του συνόλου του ενήλικου πληθυσμού, προκειμένου, μέσω της εκπαιδευτικής ενδυνάμωσής των δεξιοτήτων του, να διευρυνθεί η συμμετοχή και η προσφορά του στην κοινωνία και την οικονομία. Σε αυτή την κατεύθυνση εντάσσεται και η ανάπτυξη εκπαιδευτικών προγραμμάτων Διά Βίου Μάθησης ως μία μέθοδος καλλιέργειας της προσωπικότητας των πολιτών, βελτίωσης της επαγγελματικής τους κατάρτισης και εποικοδομητικής αξιοποίησης του ελεύθερου χρόνου τους. Πρόκειται για προγράμματα που εξακολουθούν να βελτιώνονται και να προσαρμόζονται στις σύγχρονες ανάγκες, με στόχο, αφενός τη βελτιστοποίηση της ανταγωνιστικότητας και την αύξηση της επαγγελματικής βιωσιμότητας των ατόμων αφετέρου την παροχή ενός επιπλέον μοχλού ανάπτυξης της οικονομίας των κρατών μέσα σε ένα περιβάλλον παγκοσμιοποίησης και κυριαρχίας της οικονομίας της αγοράς. Η χώρα μας, έχει εγκαίρως αντιληφθεί πως η βελτίωση του παραγόμενου έργου στον τομέα της Διά Βίου Μάθησης, τονώνει την ανταγωνιστικότητα της, αυξάνει την παραγωγικότητά της και συνεπακόλουθα επιστρέφει τα οφέλη που προκύπτουν μέσα από τη συγκεκριμένη διαδικασία, ως προστιθέμενη αξία στο κοινωνικό σύνολο. Η Ελλάδα, στο σημερινό οικονομικό περιβάλλον και με δεδομένη την ανάγκη μεγιστοποίησης της αξιοποίησης των δαπανών της, οφείλει ωστόσο από την άλλη να αντιμετωπίσει τις υπάρχουσες αδυναμίες της και να εκσυγχρονίσει τις πολιτικές της στο πεδίο της Διά Βίου Μάθησης. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η ανάλυση του Εθνικού Στρατηγικού Πλαισίου Αναφοράς (ΕΣΠΑ) 2014-2020, όπως και του Επιχειρησιακού Προγράμματος (Ε.Π.) Ανταγωνιστικότητας, Επιχειρηματικότητας και Καινοτομίας για τη Διά Βίου Μάθηση. Συγκεκριμένα, επικεντρώνουμε την προσοχή μας στο Εθνικό Θεσμικό Πλαίσιο για την ανάπτυξη της Διά Βίου Μάθησης στη χώρα μας, εστιάζοντας το ενδιαφέρον μας στο συγχρηματοδοτούμενο από ευρωπαϊκούς και εθνικούς πόρους εκπαιδευτικό πρόγραμμα «Σχολεία Δεύτερης Ευκαιρίας». Παρουσιάζουμε τα μέσα και τους υφιστάμενους μηχανισμούς, οι οποίοι στοχεύουν στην ανάδειξη και την ευαισθητοποίηση των πολιτών στο θεσμό των Σχολείων Δεύτερης Ευκαιρίας. Θέτουμε το ερώτημα αναφορικά με το πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος των Μ.Μ.Ε. και πόσο αποτελεσματική η επικοινωνιακή στρατηγική που ακολουθείται προκειμένου να υπάρξει η ευαισθητοποίηση, η γνώση, η συμμετοχή και η συνειδητοποίηση των πολιτών για τη Διά Βίου Μάθηση και τον θεσμό των Σχολείων Δεύτερης Ευκαιρίας. Επιχειρούμε να αναδείξουμε το παραπάνω ερώτημα με τις υπάρχουσες παραμέτρους του. Εν κατακλείδι, η δομή της εργασίας κινείται σε τρεις άξονες:1) Ευρώπη 2014-2020 και Διά Βίου Μάθηση, 2) Ο θεσμός των Σ.Δ.Ε., 3) Ο ρόλος των Μ.Μ.Ε. για την προβολή της στρατηγικής τους και της επικοινωνίας τους με τους πολίτες. Σε ότι αφορά τη μεθοδολογία, πέρα από τις αναφορές σε πρωτογενείς και δευτερογενείς πηγές, ελήφθησαν μια σειρά από συνεντεύξεις από στελέχη της εκπαίδευσης που έχουν άμεση εμπλοκή στις εκπαιδευτικές δομές της Δ.Β.Μ. και ιδιαίτερα στα Σ.Δ.Ε., αλλά και δημοσιογράφους που καλύπτουν το εκπαιδευτικό ρεπορτάζ. Τέλος αναφορικά με τους περιορισμούς ως προς την έρευνα, η διασπορά και το πολύ μικρό μέγεθος των εταιρειών που κατά καιρούς έτρεξαν προγράμματα προβολής των Σ.Δ.Ε., δεν βοήθησε στη συγκέντρωση επιπλέον στοιχείων, δεδομένου ότι είτε υπήρξε άρνηση συνεργασίας, είτε δεν υπήρχαν διαθέσιμα στοιχεία από την πλευρά τους.