Κοινωνική πρόνοια και τρίτη ηλικία: Η περίπτωση των Μονάδων Φροντίδας Ηλικιωμένων

Abstract

Καθώς το προσδόκιμο ζωής αυξάνεται και ο πληθυσμός συνεχώς γηράσκει, καθώς οι ασθένειες από τις οποίες οι άνθρωποι υποφέρουν και πεθαίνουν μεταβάλλονται, καθώς η άνοια αποτελεί κύριο πρόβλημα δημόσιας υγείας για τη σύγχρονη κοινωνία, καθώς η δομή της οικογένειας αλλάζει και τα ποσοστά γονιμότητας φθίνουν, ο πληθυσμός των ανθρώπων που χρειάζονται βοήθεια προς το τέλος της ζωής τους, είναι πλέον μεγαλύτερος και σε ηλικία και σε μέγεθος κι έτσι αυξάνεται η ανάγκη για ύπαρξη μονάδων φροντίδας ηλικιωμένων. Οι υπηρεσίες φροντίδας των ηλικιωμένων στο ελληνικό σύστημα υγείας περιλαμβάνουν: υπηρεσίες ανοικτής φροντίδας των ηλικιωμένων (Κ.Α.Π.Η.), υπηρεσίες φροντίδας των ηλικιωμένων στο σπίτι (Βοήθεια στο σπίτι), υπηρεσίες ημερήσιας φροντίδας των ηλικιωμένων (κ.Η.Φ.Η.), υπηρεσίες σε Μονάδες Αποκατάστασης, Αποθεραπείας, υπηρεσίες των ψυχικά ασθενών ηλικιωμένων σε Μονάδες Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης (οικοτροφεία, ξενώνες) και Προστατευόμενα Διαμερίσματα, αποασυλοποίηση των ατόμων με αναπηρίες που περιθάλπονται σε κλειστές ιδρυματικές δομές, νοσοκομειακή περίθαλψη σε "Θεραπευτήρια Χρονίων Παθήσεων", κλειστή περίθαλψη σε Μονάδες Φροντίδας Ηλικιωμένων. Σκοπός αυτής της έρευνας είναι να γνωρίσουμε όσο το δυνατόν περισσότερα για την κρατική πολιτική για τη μακροχρόνια φροντίδα ηλικιωμένων μέσα από τη γνώση, την εμπειρία ή την αντίληψη που έχουν άνθρωποι που χρειάστηκε να τη "χρησιμοποιήσουν". Αυτή η μελέτη εντόπισε την έλλειψη σε μονάδες και κλίνες, την αρνητική αντίληψη πολιτών για τις κρατικές παροχές στην υγεία, τη μειωμένη προσβασιμότητα σε δομές υγείας και την όχι σε ικανοποιητικό βαθμό ποιότητα σε αυτές. Ακόμη, η παρούσα μελέτη επιβεβαίωσε την ανάγκη για μονάδες παροχής μακροχρόνιας φροντίδας.